شمارهٔ ۹۱ - ایضا له
هوش مصنوعی: کریم طبع، فردی نیکوکار و بخشندهای بود که همیشه به دیگران کمک میکرد و در مواقع مختلف هدایای خود را به اهداء میرساند. او اگر در شهر بود، بهطور مستقیم به نیازمندان کمک میکرد و اگر در جایی دیگر بود، هدایایش را از دور ارسال میکرد. مانند خورشیدی که در زمان حضورش نورافشانی میکند و وقتی غایب میشود، نورش را به وسیله ماه منتقل میکند. او توقع دارد که از جایگاهی که دلنشین و محبتآمیز است، رسومات و خدمات خود را ارائه کند.
کریم طبع سخی دل کسی بود کانعامبه دست خویش کند گاه و گاه بفرستد
هوش مصنوعی: انسان نیکوخلق و سخاوتمند کسی است که خود از دست خودش به دیگران بخشش میکند و هر از چند گاهی هدیهای میفرستد.
اگر به شهر بود خود عطای او نقدستوگرنه نباشد از آن جایگاه بفرستد
هوش مصنوعی: اگر در شهر خود او باشد، هدیهاش ارزشمند و واقعی است، وگرنه از آن مکان، چیزی ارسال کند، ارزشی نخواهد داشت.
چو آفتاب که چون حاضرست نور دهدچو گشت غایب، بر دست ماه بفرستد
هوش مصنوعی: همانطور که خورشید وقتی در آسمان حاضر است، نور میبخشد، وقتی غایب میشود، نوساناتش به ماه منتقل میشود.
توقعّست کز آنجا که دلنوازی تسترسوم خادم داعی بگاه بفرستد
هوش مصنوعی: انتظار داشتی که از جایی که دلنواز و مهربان هستی، خادمی را برای دعوت در صبح بفرستی.