شمارهٔ ۱۶۶ - وله ایضا - کمال‌الدین اسماعیل

در مدح تو اگر چه مجالی فسیح بودوین بنده را زبان عبارت فصیح بود

چندان که خواستم که کنم نظم مدحتینه معنی غریب و نه لفظی ملیح بود

چون بادپای خوشرو اندیشه گرم کرداز عجز درسر آمد و عیبی قبیح بود

گفتی قلم شدست مرا دست با قلموین از کسل نبود که عجز صریح بود

بسیار گرد طبع پریشان برآمدمنه پاسخی بجای و نه عذری صحیح بود

تا عاقبت زعقل شنیدم که موجبشاین بود و بس که قدر تو بیش از مدیح بود