شمارهٔ ۳۲۴ - وله ایضا - کمال‌الدین اسماعیل

ایا حرّی که دستت گاه بخششچو ابر بهمنست از سیم پاشی

شکاری کرده ام امروز زیباچنان کز سیم سروی بر تراشی

ولیک از شرم رویم می نمایداز آن تارک که خود دانی تحاشی

گرم تو یک صراحی می فرستیز روی دوستی و خواجه تاشی

فتوحی کم از وگردد میِسرچنان باشد که تو خود داده باشی