شمارهٔ ۳۵۰ - وله ایضا
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به یک شخص (خواجه) اشاره می‌کند که سال و ماه در زندگی‌اش تغییراتی را نشان می‌دهد، بدون آنکه دانش خاصی در زمینه علم و هنر داشته باشد. او به گونه‌ای غیرمعمول و جادویی قدرت‌هایی بدست آورده و تصویر خود را به همه معرفی کرده است. شاعر به تضاد در شخصیت او اشاره می‌کند که در واقع نشان از دورنگی و تزویر دارد، یعنی او به سهولت می‌تواند خود را به شکل‌های مختلف نشان دهد و با تغییر قیافه، دیگران را فریب دهد.
ای خواجه سال و ماه تو تلوین همی‌کندبی‌آنکه علم صنعت اکسیر خوانده‌ای
هوش مصنوعی: ای استاد، سال و ماه تو به گونه‌ای تغییر می‌کند که گویی در حال تولید آثار جدیدی هستی، در حالی که هیچگاه دانش و هنر اکسیرسازی را فرا نگرفتهای.
اندر سیه‌گری ید بیضا نموده‌ایتلبیس خویش بر همه عالم برانده‌ای
هوش مصنوعی: در تاریکی و ظلمت، تو مانند ید بیضا (دست حضرت موسی که نشانهای معجزهآسا بود) خود را به شکلی جلوه دادهای که همهی عالم از وجود تو مأیوس شدهاند.
روی دو موی داری و موی دو روی و خودسرگشته از دورنگی ایشان بمانده‌ای
هوش مصنوعی: تو در زیبایی و جذابیت خودت دو رنگی داری و از این دوگانگی و تفاوتها حیران و سرگردانی.
تزویر کار خویش بدانسته‌ای از آنرویش سیاه کرده و بر خر نشانده‌ای
هوش مصنوعی: تو به خوبی کار زیرکانهات را میدانی و به همین خاطر چهرهات را تیره کردهای و دیگران را فریب دادهای تا بر روی خر سوار شوی.