شمارهٔ ۲۱۷ - ایضا له
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به چیزی اشاره می‌کند که در یک شب سیاه و تاریک، دوست دارد نور چراغی او را روشن کند. او از درد و رنجی که بر دلش سنگینی می‌کند، سخن می‌گوید و به حالت سیراب شدن از دو نان اشاره می‌کند که به نوعی نماد نیاز و کمبود در زندگی‌اش هستند. شاعر احساس ناامیدی و فقدان را به تصویر می‌کشد و می‌خواهد با وجود تاریکی، به نوری دست یابد.
شب سیاه به تاریکی ار نشینم بهکه از چراغ لئیمان به من رسد تابش
هوش مصنوعی: اگر در شب سیاه و تاریک بمانم، بهتر است که در آنجا ایستاده باشم تا این که نور چراغی از دور به من برسد.
جگر بر آتش حرمان کباب او لیترکه از سقایۀ دو نان کنند سیرابش
هوش مصنوعی: دل من همچون گوشتی است که بر روی آتش ناامیدی میکوبد، اما از دست دادن او به مراتب دردناکتر است از اینکه حتی سقایان با دو نان هم بتوانند او را سیر کنند.