شمارهٔ ۲۵۳ - وله فی التّوبیخ
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از مشکلات و گناهان خود سخن میگوید و به احساسات عذابآور ناشی از آن اشاره میکند. او اعتراف میکند که همواره در حال گناه است و از نیت توبهاش نیز غافل است. با وجود تمام گناهان، او ناامید نیست و همچنان امیدوار به رحمت و کرم خداوند باقی میماند. شاعر به شرم و اندوه ناشی از اعمال خود اشاره میکند، اما در عین حال، همچنان به درگاه خدا روی میآورد و امیدوار به بخشش و رحمت اوست.
من که شب و روز گنه می کنمبندگی حرص و شره می کنم
هوش مصنوعی: من در روز و شب در حال ارتکاب گناه هستم و به خاطر حرص و طمع خود، آزار میرسانم.
شرم ندارم که به موی سپیدنامۀ اعمال سیه می کنم
هوش مصنوعی: من از این که با موهای سفید خود، کارهای نادرستم را ثبت میکنم، شرمنده نیستم.
نیست ز من باز پس افتاده تراز چپ و از راست نگه می کنم
هوش مصنوعی: جز من کسی نیست که از نظر دیدن و نگهداشتن از چپ و راست عقبتر باشد.
نیّت توبت کنم و بر عقبای یکی معصیه ده می کنم
هوش مصنوعی: من قصد برگرداندن خود به راه درست را دارم، ولی در عین حال مرتکب خطا و گناه میشوم.
طعمۀ سگ را نپسندد خردآنچه منش توشۀ ره می کنم
هوش مصنوعی: عقل و خرد برای خود طعمۀ ناچیزی را نمیپذیرد و من در فکر و عمل، اهداف بلندتری را دنبال میکنم.
طرفه تر اینست که بر درگهشعذر گنه هم به گنه می کنم
هوش مصنوعی: جالبتر این است که من برای رفتن به درگاهش، حتی عذر و تقصیرهایم را هم با گناه دیگری توجیه میکنم.
با همه نا اهلی خود گه گهیبر در او پشت دوته می کنم
هوش مصنوعی: با وجود اینکه هنوز در بسیاری از موارد ناهنجار و بیادب هستم، گاهی اوقات به در خانهاش میروم و او را با ادب برخورد میکنم.
هم نشوم از کرمش نا امیدگرچه همه کار تبه می کنم
هوش مصنوعی: هرچند که تمام کارهایم خراب میشود، اما از دست مهربانیاش ناامید نمیشوم.