شمارهٔ ۲ - وله ایضا
هوش مصنوعی: در این شعر، گوینده به خطای ناگهانی اسب اشاره می‌کند و از او گله‌مند است. دل او به شدت آزرده شده و در پی سرزنش اسب است که چرا خواجه (سوار) را از خود جدا کرده. اسب در پاسخ توضیح می‌دهد که او نه از مادر و نه از پدر خود مهربان‌تر است و در حقیقت هیچ کس را به عمد نمی‌اندازد. اسب اشاره می‌کند که خطای او یکبارگی نبوده و به خاطر شرایط پیش آمده بوده که باعث افتادن سوار شده است.
دی چو بشنیدم که کرد از ناگهان اسبت خطاشد دل من کوفته چون پهلویت زین ماجرا
هوش مصنوعی: دیروز وقتی شنیدم که ناگهان اسب تو به خطا رفت، دل من از این ماجرا به شدت آزرده و ناپسند شد، مثل اینکه به سینهام کوبیده باشند.
از طریق سرزنش با اسب گفتم کز خریخواجه را از خود جدا کردی، خطا کردی چرا؟
هوش مصنوعی: به وسیله انتقاد از اسب به او گفتم که چرا خواجه را از الاغ دور کردی، این کار اشتباه بود.
اسب گفتا من برو از مادر او وز پدرمهربان تر نیستم آخر چه می گویی مرا؟
هوش مصنوعی: اسب گفت: من از مادرم و پدرم که مهربان‌تر نیستم، پس چرا این حرفها را درباره من میزنی؟
نه ز پشت انداخت او را در بترجایی پدرنه بگاه حمل مادر کرد بروی هم خطا
هوش مصنوعی: او نه از جانب پدرش به کناری انداخته شده و نه در دوران بارداری مادرش به خطا برآمده است.
من خطا این کرده ام کورا نشد یکبارگیهمچو پایش از رکاب آن لحظه سر از تن جدا
هوش مصنوعی: من در واقع یک اشتباه مرتکب شدم و نتوانستم او را به یکباره از حالت ناپیوستگی خارج کنم، مانند اینکه پایش ناگهان از رکاب جدا شده باشد.