شمارهٔ ۱۲۸ - ایضا له
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به بیان احساسات و تفکرات خود پرداخته است. او شعری را به طرف مقابل می‌فرستد و از او توقع پاسخ دارد، اما در عوض با بی‌توجهی مواجه می‌شود. شاعر در درون خود دچار سردرگمی و ناامیدی است و به مشکلاتی که با آن‌ها دست و پنجه نرم می‌کند، اشاره دارد. در نهایت، او با احساس افسردگی و یأس از شرایطی که در آن قرار دارد، به نتیجه می‌رسد که وضعیتش جز ناامیدی و افسردگی چیز دیگری به بار نمی‌آورد.
فرستادم بتو شعری که با آنحدیث جادوی بابل چه باشد؟
هوش مصنوعی: به تو شعری فرستادم که دربارهی قصهی جادوی بابل صحبت می‌کند.
نفرمودی مبالاتی و انرابرون از خشمکی محمل چه باشد؟
هوش مصنوعی: آیا نمیدانی که اگر از آنچه که به آن اهمیت نمیدهی بگذر، دیگر چه چیزی میتواند تو را عصبانی کند؟
بیفرسدم چو یخ بر جا و گفتمدوای اینچنین مشکل چه باشد؟
هوش مصنوعی: من مانند یخی بر زمین ماندهام و از خود میپرسم که درمان چنین مشکلی چه خواهد بود؟
چو بی مقصود باز آمد رسولمتو خود دانی که اندر دل چه باشد
هوش مصنوعی: وقتی پیامآور بیهدف و بیدلیل برگشت، خودت میدانی که در دل چه احساسی وجود دارد.
حدیث برف چون بر یخ نوشتمبجز افسردگی حاصل چه باشد؟
هوش مصنوعی: وقتی از برف و زیباییهای آن بر روی یخ بنویسم، چه انتظاری جز احساس ناامیدی و غم وجود دارد؟