شمارهٔ ۴۳ - وله ایضا
هوش مصنوعی: این شعر به ستایش خداوند کریم و بخشنده‌اش می‌پردازد. شاعر از فیض و لطف خداوندی صحبت می‌کند که به بندگانش عطا می‌کند. او به دو نیمه از نعمت‌های الهی اشاره می‌کند؛ یکی شکرگزاری و دیگری صبر. همچنین به نوعی از تناقض در پذیرش این نعمت‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید که پذیرش این وجه و نعمت‌ها، درمانی برای مشکلات است.
ای کریمی که گاه فیض نوالرشح کلکت معلّم ابرست
هوش مصنوعی: ای بخشندهای که گاه و بیگاه، نعمت و رحمت تو مانند باران بر ما نازل میشود.
از عطای تو نیمه یی برسیدوان دگر نیمه هم بران کبرست
هوش مصنوعی: نیمی از نعمت‌های تو به من رسیده و نیمه دیگر آن به خاطر بزرگی و کبر تو به دست نیامده است.
همچو ایمان برات انعامتنیمه یی شکر و نیمه یی صبرست
هوش مصنوعی: مانند ایمان، پاداش تو ترکیبی از شکرگزاری و صبوری است.
اینچنین منکرست که این وجه استمن بدیدم علاج آن جبرست
هوش مصنوعی: اینگونه انکار میکنی که این مشکل نیست؛ من درمان آن را به چشم دیدهام که ناشی از اجبار است.