شمارهٔ ۴۴ - وله ایضا
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به وصف لذت و شکرگزاری از نعمت‌های پروردگار می‌پردازد. او اشاره دارد که دل و روان اهل معرفت از بخشش‌های خداوند سیراب می‌شوند و این شکرگزاری به نوعی غرق در ستایش و نعمت‌های الهی است. به عبارتی دیگر، وجود نعمت‌ها و بخشش‌های الهی موجب شده است که انسان‌ها به شکرگزاری و قدردانی از آن‌ها مشغول شوند.
آیا صدری که مغز اهل معنیز جام جود تو در بحر شکرست
هوش مصنوعی: آیا دل و جان کسانی که اهل فهم و معرفت هستند، یافتن نعمت‌های تو را مانند دریاچهای از شکر در نظر میگیرند؟
ز توقیع تو ما را پای تاسرچو توقیعت غریق حمد و شکرست
هوش مصنوعی: تمام وجود ما به خاطر توقیع و امضای تو در عشق و محبت غرق در حمد و شکرگزاری است. ما در پی این امضا، به سعادت و خوشبختی رسیدهایم.