شمارهٔ ۷۹ - وله ایضا
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دلبستگی به معشوق است. عاشقان حقیقی به خاطر غم و درد معشوق از دل خود دست نمی‌کشند و در مسیر عشق با صبر و استقامت پیش می‌روند. آنها که با دل و جان به عشق می‌پردازند، از خطرات و سختی‌ها نمی‌هراسند و از دوستی واقعی دست نمی‌کشند. این شعر به اهمیت وفاداری و پایداری در عشق اشاره دارد و می‌گوید که هیچ چیزی نمی‌تواند عشق واقعی را تحت تأثیر قرار دهد.
عشّاق که قدر دل شناسنددل از غم یار برنگیرند
هوش مصنوعی: عاشقانی که ارزش دل را درک میکنند، هرگز به خاطر غم و اندوه یار دل خود را از او دور نمیکنند.
وان راهروان که راه دانندپای از سر خار برنگیرند
هوش مصنوعی: آن کسانی که در زندگی تجربه و دانش دارند، هرگز از مشکلات و موانع کوچک نگران نمیشوند و با شجاعت و استقامت از آنها عبور میکنند.
وان دلداران که جانسپارنددست از دم مار برنگیرند
هوش مصنوعی: آن کسانی که عاشق هستند و جانشان را برای عشق میدهند، هرگز دست از خطرات و چالشها برنمیدارند.
در پردۀ دوستی نشینندزان، پرده ز کار برنگیرند
هوش مصنوعی: دو دوست در کنار هم قرار دارند و در این رابطه به کارهای یکدیگر توجهی نمیکنند و به رازهای یکدیگر دست نمیزنند.
هرچ آن به شمار اندر آیدزان هیچ شمار برنگیرند
هوش مصنوعی: هر چیزی که به حساب آید، از آن هیچ چیز دیگر شمارش نمیشود و ارزش ندارد.
هر سفته که آن ز غیب آرندزان نقد عیار برنگیرند
هوش مصنوعی: هر ورقهای که از آن طرف، ارزشی به دست آورده، به اعتبار خوب آن قابل قبول نیست.
زان آرزویی که در دل آیدیکّی ز هزار برنگیرند
هوش مصنوعی: از آن آرزویی که در دل داری، یک مورد از هزاران را به دست نخواهی آورد.