شمارهٔ ۱۲۴ - ایضا له
هوش مصنوعی: این شعر به ویژگیهای یک امام معصوم و جایگاه او در حکمت و معنویت اشاره دارد. شاعر به عظمت و سرفرازی آن امام اشاره میکند و میگوید که هیچ کس نمیتواند به اندازه او درک کند. همچنین بر تنهایی و بدبختی کسانی که از دوستی او محرومند، تأکید میکند. شاعر ابراز میکند که هر نوع خدمت و دعا به او خالصانه و با نیت نیک است. در ادامه، اشاره میکند که او آماده است تا برای رضایت امام از خود فداکاری کند، حتی اگر همانند شمعی در آتش بسوزد. در پایان، شاعر به این نکته میپردازد که در دنیای شاعران، گذاشتن تحفه و ارادت به امام امری مرسوم و متداول است، حتی اگر گاهی این کار با تأخیر انجام شود.
زهی سرفرازی که در پیش حکمتسپهر از دل و دیده محکوم باشد
هوش مصنوعی: چه افتخار بزرگی است که انسان در برابر دانش و حکمت آسمانی، از درون و برون خود تسلیم باشد.
تو باشی وجز تو نباشد اگر زانکامامی درین عصر معصوم باشد
هوش مصنوعی: اگر تو باشی و غیر از تو کسی نباشد، به این دلیل که در این زمان فقط یک امام معصوم وجود دارد.
بتحقیق بدبخت آنرا شناسمکه از دوستیّ تو محروم باشد
هوش مصنوعی: به طور قطع میدانم کسی که از دوستی تو بیبهره باشد، واقعا بدبخت است.
تو آنی که اسباب ارباب معنیبه سعی بنان تو منظوم باشد
هوش مصنوعی: تو آن کسی هستی که با تلاش و کوشش خود، عناصر و جوانب معنای عمیق را به نظم و ترتیب درآوردهای.
خلوص دعا گو بدین خدمت اندرهمانا که معلوم مخدوم باشد
هوش مصنوعی: دعای خالصانهای که به خدمت انجام میشود، به شرطی مؤثر است که خواسته و نیاز درخواستکننده به خوبی شناخته شده باشد.
در آتش شوم از برای رضایتوگر خود چو شمعم تن از موم باشد
هوش مصنوعی: در آتش میسوزم تا رضایتت را جلب کنم و اگرنه، مانند شمعی هستم که بدنم از موم درست شده است.
به خدمت فرستاده ام ارمغانیتو خود دان که آنرا چه مفهوم باشد
هوش مصنوعی: من هدیهای را به خدمت فرستادهام و تو خود میدانی که این هدیه چه معنایی دارد.
چه پوشیده دارم؟تو دانی که تحفهز خادم تقاضای مرسوم باشد
هوش مصنوعی: من چه چیزی در درون خود دارم که پنهان باشد؟ تو میدانی که درخواست هدیه از پیشخدمت امری معمول و عادی است.
ولیکن سه سال است وین یک دقیقهبناچار باید که معلوم باشد
هوش مصنوعی: اما سه سال گذشته و حالا میدانیم که این یک دقیقه باید مشخص و روشن باشد.
که در مذهب شاعران آنچنانستکه مرسوم بگذاشتن شوم باشد
هوش مصنوعی: در میان شاعران، رایج است که به طرز خاصی رفتار کنند و اصول خاصی را رعایت نمایند.