شمارهٔ ۵۹ - ایضا له
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به حقیقت تیره و تار هنرمندانی اشاره می‌کند که با وجود استعدادها و هنرشان، در برابر مرگ و ناپایندگی زندگی به زوال کشیده شده‌اند. او به هنر محدود خود اشاره می‌کند و از خداوند می‌خواهد که او را در جایی بالاتر از وضعیت فعلی‌اش ببیند، جایی که ارزش‌های واقعی هنر وجود دارد. به این ترتیب، شعر به ضعف هنرمندان و ناپایداری هنر در برابر مرگ می‌پردازد و آرزوی یافتن مکانی بهتر را بیان می‌کند.
همه در پای مرگ پست شدندهر کجا در زمانه پر هنریست
هوش مصنوعی: همه در برابر مرگ خرد و کوچک شدند، هر جا که در دنیا کسی هنری دارد.
با چنین نکبت هنرمندانوای آن کز هنر برو اثریست
هوش مصنوعی: با این وضعیت بدی که هنرمندان دارند، وای به حال کسانی که از هنر کوچکترین اثری بر جا مانده باشد.
شکرها می کنم که گرچه مرااز هنر بهره ییست مختصریست
هوش مصنوعی: خوشحالم که با وجود اینکه از هنر چیزی بیشتر از مقدار کمی ندارم، هنوز میتوانم شکرگزار باشم.
آسمانا ز من فراتر داربرو جان هر کجا که خریست
هوش مصنوعی: ای آسمان، تو از من بالاتر هستی، برو به هر جایی که بخواهی.