شمارهٔ ۳۰۲ - ایضا له
هوش مصنوعی: در این شعر، گوینده به کسی که او را نادرست قضاوت کرده، می‌گوید که او از چیزهای آلوده یا مردار خوار نیست. او تأکید می‌کند که قضاوت او نادرست است و از طرفی اشاره می‌کند که دیگران نیز ممکن است به راحتی در مورد پرندگان مختلف اشتباه کنند و آن‌ها را نشناسند. این شعر به نوعی انتقاد از قضاوت‌های سطحی و نادانی در تشخیص و شناخت است.
من نه مردار خوارم ای خواجهچه فرستی بنزد من لاشه؟
هوش مصنوعی: من انسانی نیستم که به مردارها روی آورم، ای آقا! چرا پیش من میآوری زشتیها را؟
تو چه مرغی که باز نشناسیطوطی از زاغ و بلبل از باشه؟
هوش مصنوعی: تو چه پرندهای هستی که نمیتوانی طوطی را از زاغ و بلبل را از باشه تشخیص دهی؟