شمارهٔ ۳۰۳ - و له ایضاً - کمال‌الدین اسماعیل

ای در دعای جان تو اجرام یک زبانوی در هوای مهر تو خورشید یک دله

در ظلمت حوادث عقل از برای خلقافروخته ز رای تو صد گونه مشعله

از کوی آرزو بدر خانۀ کرمکلکت کشیده باشد از انعام سلسله

رای تو و سپهر بهم شمع و شمعداندست نیاز و حلقۀ تو گوی و انگله

باما بوعده یی که نهادی وفا نمایدانی که نیست رسم کریمان مماطله

چون من نخواهم و تو نیاری مرا بیادکاری بود درازتر از راه قافله

چون با تو از طریق مروّت من گدابر مردمی نهادم اساس معامله

چو با همه بزرگی و فرزانگی خویشلایقق بود که این کنی اندر مقابله؟