شمارهٔ ۳۰۴ - ایضا له
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بزرگانی که در زمین هستند، ادای احترام می‌کند و ابراز شرمندگی می‌کند که اگر نتواند پس از این به خدمت آنها بیاید، نباید آنها فکر کنند که خودخواه شده است. او به شعرهایی که قبلاً درباره‌ی آنها نوشته اشاره می‌کند و از اینکه دوباره با شعری ناپسند و بی‌محتوا به حضورشان برگردد، احساس شرم می‌کند.
ای همه سروران روی زمینبر خطت سر نهاده چون خامه
هوش مصنوعی: ای همه بزرگی که بر روی زمین هستند، مانند قلم بر روی کاغذ به پای شما سر تسلیم فرود آوردهام.
گر نیایم به خدمتت پس ازینتا نگویی که گشت خود کامه
هوش مصنوعی: اگر بعد از این به خدمتت نیایم، نگو که خودخواه شدهایم.
کز پی آنکه دی به صفّة توگرم کردم به شعر انگامه
هوش مصنوعی: به خاطر اینکه دیروز برای تو با شعر و حال و هوایی شاداب و پرشور تلاش کردم، به دنبالش آمدم.
شرم دارم که باز می آیمبا چنان شعر دهم درین جامه
هوش مصنوعی: شرمندهام که دوباره میخواهم با چنین شعری در این لباس به مردم برگردم.