شمارهٔ ۳۲۲ - وله ایضا
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساساتی است که شاعر درباره بیان نکردن اندیشه‌ها و احساسات خود تجربه می‌کند. او به این نکته اشاره می‌کند که با وجود تفکر و سخن‌های خوب در درونش، نمی‌تواند آن‌ها را بیان کند، زیرا قدرت و همت کافی را ندارد. همچنین، به نوعی از ناچاری و عدم ارتباط با دیگران اشاره دارد و از انزوا و سکوت طوطی‌ها و بلبل‌ها سخن می‌گوید که در نهایت به خودخواهی و سودجویی منجر می‌شود. شاعر در نهایت، تضادی را میان دلتنگی برای روابط عمیق و واقعیت‌های دنیا می‌یابد.
در ضمیرم اگر چه کم گویمسخن نغز هست بسیاری
هوش مصنوعی: هرچند که من کمتر از آنچه در دل دارم سخن میگویم، اما درونم پر از زیباییها و نکتههای ارزشمند است.
چه کنم دست همّت ممدوحبر دهانم ز دست مسماری
هوش مصنوعی: دست توانای محبوبم بر دهانم است و آن را از قدرتی بیرحم مثل میخ میدانم.
عقد گوهر کجا کنم عرضهچون نبینم همی خریداری
هوش مصنوعی: نمیدانم کجا باید سنگ قیمتیام را عرضه کنم، چون خریدار مناسبی برای آن نمیبینم.
نیست در روزگار ممدوحیکه ازو نیست بر من انکاری
هوش مصنوعی: در روزگار کسی وجود ندارد که بتواند بر من ایرادی بگیرد یا منکر خوبیهای او باشد.
طوطیان خموش می خواهندتا نیفتد زیان دیناری
هوش مصنوعی: پرندگان خاموش میخواهند تا مشکلی برای دینار پیش نیاید و آسیبی نبیند.
بلبل مرده دوست میدارندتا نباید علوفه شان باری
هوش مصنوعی: بلبل مرده برای دوستانی که در کنار او هستند، ارزش بیشتری دارد تا اینکه به خاطر زندگیاش به آن‌ها غذایی بدهند.