شمارهٔ ۲۹ - اضآ له
هوش مصنوعی: این شعر به عظمت خداوند و مقام بلند او اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که تمامی کائنات تحت قدرت و جلال خداوند قرار دارند. او همچنین به این نکته اشاره دارد که در هر نسیم و بادی، عیسی به عنوان نماد حیات و نجات وجود دارد. خداوند به صورت بی‌نقصی و همیشگی در کمال خود باقی‌مانده و هیچ نقصی در او وجود ندارد. سرانجام، شاعر از خداوند می‌خواهد که شفای دل شکسته‌اش را در نزدیکیش بیابد.
به خدایی که قمّهٔ گردونزیر بار جلال او پستست
هوش مصنوعی: به خدایی که قلههای آسمان زیر عظمت و شکوه او قرار دارند و کوچک به نظر میرسند.
عیسیی مضمرست در هر بادکه ز درگاه امر او جسته‌ست
هوش مصنوعی: هر نسیمی که از درگاه فرمان او وزیده است، در خود عیسایی را نهان دارد.
بر بساط کمال لم یزلشگرد نقص حدوث ننشسته‌ست
هوش مصنوعی: در دنیای کمال و بی‌نقصی او، هیچ گاه آثار نقص و کمبود وجود ندارد و همواره تمامیت و زیبایی حاکم است.
ناوک قهر او به نوک فناگردگاه وجودها خسته‌ست
هوش مصنوعی: ناوک قهر او باعث نابودی و زوال همه موجودات شده است.
که شفای دل شکستۀ مندر لقای مبارکت بسته‌ست
هوش مصنوعی: شفای دل شکستهام در دیدار تو نهفته است.