شمارهٔ ۱۸۸ - وله ایضا
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان عشق و علاقه عمیق خود به فخرالدین می‌پردازد و بیان می‌کند که این احساسات فراتر از کلمات است. او از شوق و لطافت فخرالدین سخن می‌گوید که جانش را تحت تأثیر قرار می‌دهد. او به زیبایی‌های چشمانش اشاره می‌کند و ابراز می‌کند که دائماً به یاد فخرالدین است و این عشق به او تسلی می‌بخشد. همچنین از احساسات و افکارش در مورد فخرالدین در شب‌ها، و همچنین خدمت و احترام به او در اصفهان می‌گوید. در نهایت، شاعر امید می‌دارد که روزی به وصال فخرالدین دست یابد و بر این باور است که چنین زمانی حتماً خواهد آمد.
نیاز و آرزوی من به روی فخرالدّیناز آن گذشت که در حیّز بیان آید
هوش مصنوعی: تمایل و آرزوی من نسبت به فخرالدین به قدری عمیق و فراتر از کلام است که نمیتوان آن را به راحتی بیان کرد.
بدان که جان مرانسبتیست با لطفتز شوق لطف تو هر دم دلم بجان آید
هوش مصنوعی: بدان که جان من رابطهای خاص با زیبایی تو دارد، زیرا به خاطر محبت و لطف تو هر لحظه دلم به زندگی و جان میآید.
گهر نثار کند بر سر زبان چشمممرا چو نام شریف تو بر زبان آید
هوش مصنوعی: چشمم مانند جواهری گرانبها بر زبان من میافشاند، هنگامی که نام نیک تو بر زبانم جاری میشود.
به جستجوی خبر جانم از دریچۀ گوشزمان زمان به سر راه کاروان آید
هوش مصنوعی: در تلاش هستم تا از طریق گوش زمان، از حال و آینده جانم را بشناسم، در حالی که زمان به سوی کاروان زندگی پیش میرود.
همه تسلّی جانم بدان بود هر شبکه با خیال تو در ذکر سوزیان آید
هوش مصنوعی: هر شب که با خیال تو در دل خود به یادسرورم میافتم، همه آرامش و تسلّی زندگیام از همین خیال توست.
سلام و خدمت خادم ازو قبول کندچو باد خوش دمش از خاک اصفهان آید
هوش مصنوعی: سلام و خدمت خادم او را پذیرا میشود، همانطور که نسیم خوشی که از خاک اصفهان میوزد.
بدان که از خدمات رهی گرانبارستنسیم باد صبا چون که ناتوان آید
هوش مصنوعی: بدان که نسیم باد صبا وقتی میوزد، نشانهای از تلاش و زحمت پیوسته است؛ زیرا اگرچه به نظر میرسد ناتوان است، اما اثرات بزرگی از خود بر جا میگذارد.
اگر شمایل لطفت بکوه بر شمرمز یاد خلق تواش آب بر دهان آید
هوش مصنوعی: اگر زیباییها و لطافتهای تو را به دیگران نشان دهم، یاد خلق و معشوقِ تو در دل من زنده میشود و باعث میشود در دهانم طعم شیرین عشق تو حس شود.
ز شرم لفظ تو متواریست آب حیاتدرون پردۀ ظلمت از آن نهان آید
هوش مصنوعی: از شرم تو، واژهها در پسزمینه پنهان شدهاند؛ مانند آب حیات که در تاریکی مخفی است و تنها از آنجا نمایان میشود.
بنزد لطف تو گر هیچ باشدش آبیچو آب سوی جنابت بر دوان آید
هوش مصنوعی: اگرچه ممکن است لطف تو بسیار کم و ناچیز باشد، اما همچنان مثل آبی زلال، به سوی تو روانه میشود.
دهد شمایل لطف تو خاطرم را یادسحرگهان که نسیمی ز گلستان آید
هوش مصنوعی: چهرهی محبت تو یادآور صبح زود است، زمانی که نسیمی از باغ گلها وزیدن میگیرد و مرا به یاد زیبایی‌های آن میاندازد.
زمان وصل تو امیددارم و دانمزمان جانم اگر ناید آن زمان آید
هوش مصنوعی: در زمان وصالت امیدوارم و مطمئنم که اگر آن زمان که جانم نیست، بالاخره خواهد آمد.