شمارهٔ ۳۲۷ - و له ایضا
هوش مصنوعی: شاعری در این متن به نقد برخی از بزرگان و رهبران جامعه می‌پردازد که به فساد و بخل آلوده‌اند. او بیان می‌کند که ظاهراً این افراد در دین و دیانت هم خیرخواه نیستند و حتی در غذا خوردن، به طمع لقمه دیگران، از مال دیگران بهره می‌برند. در نهایت، او به این نکته اشاره دارد که چنین افرادی نباید انتظار داشته باشند که از خود حلال باشند، در حالی که زندگی‌شان بر پایه ناحق است.
بزرگی را همی دانم که هرگزچو او کس نیست در افساد حالی
هوش مصنوعی: من آدم بزرگی را میشناسم که هیچکس دیگری مانند او در ایجاد مشکل و فساد وجود ندارد.
نفاق و بخل مقرونست در ویچو قوّتهای و همّی و خیالی
هوش مصنوعی: نفاق و بخل در یکدیگر جمع شدهاند، مانند قدرتها و آرزوها و خیالات که به هم مرتبطند.
بدان ریش چو جاروب از همه سویفراهم می کند خاشاک مالی
هوش مصنوعی: بدان که ریش همچون جارو، از هر گوشهای زبالهها و خاکها را جمع می‌کند و پاکسازی می‌کند.
امامی را چه گویم؟ کز دیانتبگرداند به یک نان قبله حالی
هوش مصنوعی: چه بگویم درباره امامی که به خاطر یک نان، از دیانت و اصول خود دور شد و راهی غیر از آن را انتخاب کرد؟
بود از لقمة خود محترز لیکبه خوان دیگران برلایبالی
هوش مصنوعی: شخصی از لقمۀ خود محافظت می‌کند، اما برای دیگران به راحتی غذا میخورد و ملاحظهای ندارد.
به نان این و آن عمری بسر بردنباید خواستش از خود حلالی
هوش مصنوعی: انسان نباید در زندگی به دنبال تأمین نیازهایش از طریق دیگران باشد و باید تلاش کند تا به دقت و با حلال زندگی کند.