شمارهٔ ۲۱۴ - ایضا له
هوش مصنوعی: این شعر به ستایش و توصیف شخصیت والای کسی می‌پردازد که در کمال دین و علم بی‌نظیر است. شاعر از او انتظار دارد و می‌گوید که هر حساب و بررسی‌ای که کرده، به لطف و کرامت او وابسته بوده و بی‌نتیجه مانده است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که در دین کرم، خلل در رابطه با او جایی ندارد و هر نوع تقصیری از طرف او را ناپسند می‌داند. به طور کلی، شاعر در بیان عاجزی خود از جلال و عظمت شخصیتی که می‌ستاید، می‌گوید که او را در انتظار است.
صدر مطلق کمال دین که چو تودر جهان نیست داهی و گربز
هوش مصنوعی: تو کاملترین و بینظیرترین نمونه کمال دین هستی و در دنیا هیچکس همچون تو وجود ندارد.
چند داری مرا براه امیدمانده در انتظار مستوفز
هوش مصنوعی: چند نفر را در حال انتظار برای آینده وامید در زندگی داری؟
هر حسابی که کردم از کرمتسر بسر حشو بود بی بارز
هوش مصنوعی: هر حساب و کتابی که کردم، نتیجهاش به خاطر لطف و کرمت، بیفایده و بیمحتوا بود.
این که با من گرفته یی در پیشنیست در مذهب کرم جایز
هوش مصنوعی: دوستی که با من خشمگین شدهای، این رفتار در دیانت و اخلاق نیکوی تو جایی ندارد.
محض تقصیر می کنی با منورنه باور کجا کنم هرگز؟
هوش مصنوعی: تو فقط به خاطر اشتباهاتت با من اینگونه رفتار میکنی، وگرنه چطور میتوانم باور کنم که این رفتار واقعی توست؟
در همه کلّی یی چو تو قادرمانده در جزوی چنین عاجز
هوش مصنوعی: در هر چیزی که به طور کلی وجود دارد، قدرت و توانایی تو قابل توجه است، اما در مسائل خاص، چنین ناتوانی را نشان میدهی.