شمارهٔ ۷۷ - ایضا له
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف ظلم و خونریزی پرداخته است. شاعر از زیبایی و شجاعت لاله که نماد خون و رنج است، سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که این زیبایی در مقابل ظلم و ستم همچون جامه‌ای سرخ نمایان است. او به شب‌هایی اشاره دارد که بر بستر ظلم و جنایت، افرادی با وضعیتی دلخراش خوابیده‌اند. به طور کلی، شعر تصویری از درد و رنج ناشی از ظلم و جنگ را ترسیم می‌کند.
ای ز ظلم تو همچو لاله ستانگشته از خون تو جهانی سرخ
هوش مصنوعی: ای تو که با ستمهایت باعث شدهای که همچون گلهای لاله، جهان از خون تو رنگین و سرخ شده است.
شکل تو در قبای سرخ چنانکبر در اگنده جامه دانی سرخ
هوش مصنوعی: چهرهی تو در لباس سرخ به زیبایی درخشانی است که مانند جامه‌ای قرمز به زیبایی در کمرنگی خود را نشان میدهد.
یا چو در جامه کشته و مردهکرده آماس ترکمانی سرخ
هوش مصنوعی: شاید مانند فردی باشید که در لباس شخصی هم به مانند یک کشته و مرده، سرخ و غمگین به نظر میرسد.
در لحاف تو هر شبی خسبندقحبه یی زرد و قلتبانی سرخ
هوش مصنوعی: در خواب تو هر شب زنی با چهره زرد و لباس قرمز میخوابد.