شمارهٔ ۳۲ - ایضا له
هوش مصنوعی: این شعر به وصف بی‌پایانی خداوند اشاره دارد که در کلام پیامبران به تصویر کشیده شده است. شاعر بیان می‌کند که آثار و نشانه‌های خداوند در جهان به وضوح دیده می‌شود و تقدیر الهی بر سر بندگان می‌بارد. همچنین، شاعر به احساس عمیق وابستگی و یاد معشوق اشاره می‌کند که هیچ‌گاه از دل و ذهنش دور نشده و همواره در ضمیرش ستایش معشوق وجود دارد و این عشق بر زبانش جاری است. به طور کلی، شعر به تداوم عشق و یاد خداوند و معشوق در دل و جان انسان‌ها می‌پردازد.
بخدایی که وصف بیچونیشبر اشارات انبیا رفتست
هوش مصنوعی: به خدایی که ویژگیهایش به گونهای است که حتی پیامبران نیز تنها با اشاره به آن پرداختهاند.
قلم استقامت صنعشهمه بر خطّ استوا رفتست
هوش مصنوعی: قلم با دقت و استحکام، تمامی آثارش را در دقت و تعادل بر روی خطی مشخص قرار داده است.
بر سر بندگان بخواهد راندهر چه اندر ازل قضا رفتست
هوش مصنوعی: خداوند هر چه را که از ابتدا برای بندگان مقرر کرده، به حقایق آنها خواهد رساند.
کاندرین مدّت دراز آهنگکه ز عهد فراق ما رفتست
هوش مصنوعی: در این مدت طولانی، آهنگ و نغمهای وجود دارد که از زمان جدایی ما آغاز شده و همچنان ادامه دارد.
نه خیالت زچشم دورشدستنه ز دل یاد تو فرا رفتست
هوش مصنوعی: نه خیال تو از چشمم دور شده است و نه یاد تو از دلم رفته است.
در ضمیرم همه ثنای تو بودبر زبانم همه دعل رفتست
هوش مصنوعی: در درون من تنها ستایش تو وجود داشت و بر زبانم جز دوست داشتن تو چیزی نمیگفت.