شمارهٔ ۱۶۲ - وله ایضاً
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات شاعر درباره‌ی بزرگی و لطف یک شخص محترم می‌پردازد. شاعر از نعمت‌ها و محبت‌های آن شخص با شوق و شعف یاد می‌کند و می‌گوید که او با بزرگی خود کارهایی کرده که هیچ‌کس نه دیده و نه شنیده است. شاعر از نوای خوش شعرش سخن می‌گوید و اینکه شعرش در دست آن بزرگوار جان می‌گیرد و با زیبایی‌هایی که او به شعرش می‌بخشد، شاداب و دلپذیر می‌شود.
شاعر همچنین به ناتوانی خود در وصف این لطف و محبت بزرگ اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هرچند زبانش نمی‌تواند تمام این محبت‌ها را به درستی توصیف کند، ولی احساساتی عمیق و شگفت‌انگیز در دل او وجود دارد. در نهایت، شاعر با آرزوی قدرت برای شرح این لطف‌های بیشمار به پایان می‌رسد.
دوش مخدوم من که تا جاویدباد از جاه و بخت خود خشنود
هوش مصنوعی: دیشب سرور من، که همیشه به مقام و خوشبختیاش راضی باشد.
با من آن کرد از بزرگیهاکه نه دید آنچنان کسی نه شنود
هوش مصنوعی: او از روی بزرگی و عظمت خود با من رفتاری کرد که هیچ‌کس نه دیده و نه شنیده است.
دست انعام او بصیقل لطفزنگ انده زخاطرم بزدود
هوش مصنوعی: دست بخشش او به قدری لطیف و مهربان است که غم و اندوه را از یادم میبرد.
بسته از من مدیح خویش و بخواندوز ستودنش جان من آسود
هوش مصنوعی: بسته به اینکه من نمیتوانم خودم را به خوبی توصیف کنم، او به ستایش من پرداخته و از این ستایش، روح من آرامش یافته است.
سخن ارچه نبد زدست بلندلیک از آن دست پایه اش بفزود
هوش مصنوعی: اگرچه سخن از قدرت و بلندی برخوردار نیست، اما به خاطر اصالت و ارزش خود، اعتبارش بیشتر می‌شود.
بحر شعرم چو بحر دستس دیدآتشی گشت ورو برآمد دود
هوش مصنوعی: شعر من مانند دریای عمیق است و هنگامی که به آن دست زدی، آتش و دودی از آن برخواست.
نقد شعرم سیاه روی آمدبرمحکّ اناملش چو بسود
هوش مصنوعی: شعر من به شدت زیر نظر و قضاوت او قرار گرفته است، مانند این که با دقت و وسواس بر شستی انگشتانش بررسی می‌شود.
زانکه اشعار بود دست خوششچون بدستش رسید شعرم زود
هوش مصنوعی: چون این شعر به دست او رسید، خوشحال شد و به خاطر شعرهایش احساس خوبی پیدا کرد.
خوش شد از دست او به ذوق ارچهاز بشاعت زبان همی فرسود
هوش مصنوعی: از خوشحالیِ او، به شعف رسیدم هرچند زبانم از زیباییاش تحلیل رفته است.
بس که در وی سیاه کاری بودگشت حالی بدست او مأخود
هوش مصنوعی: به خاطر وجود کارهای ناپسند و سیاه در او، حال او به گونهای شد که به شدت دچار مشکل و پریشانی گردید.
زان بتیغ زبان بیاوردشکه سراپای بود عیب آلود
هوش مصنوعی: با صحبتهای تند و برندهاش تأثیر عمیقی بر او گذاشت که تمام وجودش از عیبها و نقصها پر شده بود.
این که شد بیت را میان به دو نیماثر خنجر زبانش بود
هوش مصنوعی: اینکه این شعر به دو نیم شده، به خاطر تاثیر تندویی و تیززبانیش است.
شرف دستبوش او دریافتشعر هندو نهاد دود اندود
هوش مصنوعی: دستبوس او، شرف و منزلت را دریافت کرد و شعر هندو را به نمایش گذاشت که رنگی سیاه و دودی دارد.
تر شد اندر جوار بحر کفشچون بدست مبارکش بیسود
هوش مصنوعی: در کنار دریا، کفش او تر شد، چون دست مبارکش بیفایده بود.
چون سخن زیر دست اوست چرازبردست جای او فرمود
هوش مصنوعی: وقتی که سخن در اختیار اوست، چرا کسی دیگری که توانایی بالاتری دارد، مجبور به فرماندهی او شده است؟
بر زبان مبارکش چو برفتصد هزاران گهر ازو بربود
هوش مصنوعی: وقتی سخنان شیرین و گرانبهایی از او بیرون آمد، مانند هزاران جواهر ارزشمند بود که از او گرفته شد.
در بهین دست بهر آرایشآن عروسان زشت را بنمود
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که زیباترین و بهترین تزیینات و آرایشها به منظور زیبا جلوه دادن عروسهای نازیبا به کار رفته است.
حضرت او و آنگهی من و نطقاین چنین لاف عاقلی پیمود؟
هوش مصنوعی: در اینجا شاعر به جایگاه و مقام والای حضرت امیر (علیهالسلام) اشاره می‌کند و با تعجب و تحیر می‌گوید که چگونه من در کنار او که اینچنین درخشان و معصوم است، میتوانم ادعای عقل و درایت کنم. این بیان نگرانی و تردید شاعر را در مقایسهی خود با مقام والا و سخن تیز حضرت نشان میدهد.
چون زبان را بمهر لا احصیدید، بر من عنایتش بخشود
هوش مصنوعی: زمانی که زبان به حدی از بندگی و ادب می‌رسد که نمی‌تواند به درستی از نیکوییهای او صحبت کند، توجه و رحمتش به من جلب می‌شود.
تا که از هر زبان نیالایدخویشتن عرض خویشتن بستود
هوش مصنوعی: تا زمانی که هیچ زبانی نتواند درباره من صحبت کند، باید خودم از ویژگیها و خوبیهایم بگویم.
می شنیدم ز چرخ بانگ صدقتچون زبان را بمدح خود بگشود
هوش مصنوعی: میشنیدم که وقتی چرخ (سرنوشت یا روزگار) صدای تو را بلند کرد، زبان به تعریف و تمجید خود باز کرد.
ای دریغا! چو نیست قوّت عذرشرح این لطف بیشمار چه سود؟
هوش مصنوعی: متاسفانه زمانی که نتوانم به درستی از این محبت بینظیر سخن بگویم، چه فایدهای دارد؟