شمارهٔ ۱۶۳ - وله ایضا فی التّجرید
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زندگی و دغدغه‌های انسان‌ها اشاره می‌کند. او می‌گوید که در این دنیا، انسان‌ها در پی کسب مال و مقام هستند، اما در نهایت هیچ چیز از این دارایی‌ها برایشان فایده‌ای ندارد و تنها غم و اندوه برایشان به ارمغان می‌آورد. شاعر به ما یادآوری می‌کند که جز آسایش دل، هیچ چیزی ارزشمند نیست و عقل به ما می‌گوید که تعقیب مال و ثروت، ما را به زیان می‌کشاند. او نتیجه می‌گیرد که آنچه از دست می‌دهیم، بیشتر از آن چیزی است که به دست می‌آوریم و حقیقی‌ترین ثروت در آرامش درون است.
اندرین مرغزار کشت و درودتیره و خیره چند خواهی بود؟
هوش مصنوعی: در این دشت پر از خرابی و اندوه، چه مدت میخواهی در گیجی و سردرگمی بگذرانی؟
چند خواهی بناز در برداشتدل اتش پرست دود اندود؟
هوش مصنوعی: چند بار میخواهی به خودت فخر بفروشی و از دلت بیرون بیاوری که عشق و وابستگیات مانند دودی سیاه است؟
روز و شب خون خود همی ریزیتو به تیغ زبان زهر آلود
هوش مصنوعی: در هر لحظه تو به وسیله زبان خود، به نوعی به خود آسیب میزنی و روح خود را جریحهدار میکنی.
مال و ملک جهان ترا شده گیرچون نباشی تو، مال و ملک چه سود؟
هوش مصنوعی: چون تو در این دنیا نیستی، ثروت و دارایی چه ارزشی دارند؟ هنگامی که خودت نیستی، چطور میتوانی از این ثروتها بهرهمند شوی؟
از تو خشنود نیست هیچ کسیوانگهی هم تو از تو ناخشنود
هوش مصنوعی: هیچکس از تو راضی نیست و در عین حال خودت هم از خودت ناراضی هستی.
دودمانی در آتش اندازدگر ضعیفی ز دل برآرد دود
هوش مصنوعی: اگر فردی ضعیف، از دل خود ناراحتی و غمی را بیرون بریزد، آن میتواند عواقب و اثرات خطرناکی به وجود آورد. این احساسات چون دود، میتوانند آتش ایجاد کنند و به دیگران آسیب برسانند.
هر که آسایش دلی دادستبهمه حال خویشتن آسود
هوش مصنوعی: هر کسی که به دیگران آرامش و راحتی بخشیده، خودش نیز از آرامش و آسایش بیشتری برخوردار است.
عقل داند که بر زیان بودستهر که از بهر مال جان فرسود
هوش مصنوعی: عقل میفهمد که هر کس به خاطر پول، جانش را به خطر بیندازد، در واقع به زیان خود عمل کرده است.
که بهر حال آنچه زوکم شدبیش از آن بود کاندر آن افزود
هوش مصنوعی: در هر صورت، آنچه که من از دست دادم، بیشتر از چیزی بود که به آن افزوده شده است.