شمارهٔ ۳۲۰ - در مدح صدر قوام الملّة و الدّین ابراهیم بنداری گوید و به دمشق فرستد. - کمال‌الدین اسماعیل

نسیم باد صبا هیچ عزم آن داریکه این تکاسل طبعیّ خویش بگذاری

به پای تو چو دو گامست طول و عرض جهانبه گاه قطع مسافت ز تیز رفتاری

توقّعی ز تو دارم ز روی همنفسیاگر به ثقل نداری و رنج نشماری

تجشّمی کن و یکدم به کارها پردازناتوانی اگر چه مزاج‌ها داری

سحرگهی که به عون دعای شبخیزانسبک ترک شده باشی ز رنج بیماری

ز اصفهان حرکت کن به شام صبحدمیبنزد صدرافاضل قوام بنداری

چو با نسایم اخلاق او در آمیزیز روی نسبت هم پیشگیّ و همکاری

نگاه دار ز بهر دماغ مشتاقانز خاک پایش اگر شمّه یی بدست آری

ودیعه های دعا و ثنای من چندانکه حصر آن متعذّر بود ز بسیاری

سزد که بر طبق شوق و معرض اخلاصچنان که من بسپارم تو نیز بسپاری

از آن سپس که ببوسی زمین حضرت اوپیام من به زبان ثناتو بگزاری

بگو که ای ز معانیّ خوب و سیرت نیکبجای آنکه بهر مدحتی سزاواری

به رسته های چمن بر مجاهزان بهارهمه ز کیسۀ خلقت کنند عطّاری

چو تو عرایس افکار خویش جلوه دهیشود ز شرم رخت آفتاب گلناری

سیاه روی کند همچو زاغ طوطی رازبان کلک تو انکام نغز گفتاری

ستارگان فلک با کمال شبخیزیز دولت تو کنند التماس بیداری

ز عکس خون دل حاسدان تو هر شامچو مغز پسته شود آسمان زنگاری

ز هیچگونه برین صوب ما نمی گذریدل تو عادت راحت گرفت پنداری

مرا چو نام شریف تو بر زبان گذردز لب به چشم رسد نوبت گهر باری

ز معظمات امور ارچه نیست پروایتکه نام ها به سرانگشت لطف بنگاری

از آن مکارم اخلاق نیست مستبعدکه یاد می کند از ما به وقت بیکاری