شمارهٔ ۲۰۹ - وله ایضا
هوش مصنوعی: این شعر به انتقاد از وضعیت دختران و زنان در جامعه می‌پردازد. شاعر به توصیف حجاب و محدودیت‌هایی که بر روی دختران گذاشته شده است اشاره می‌کند و به جهل و خرافاتی که حول زنان وجود دارد می‌تازد. او به زشتی‌های رفتارهای نادرست اجتماعی می‌پردازد و از تصمیم‌گیری‌های نابخردانه‌ای که به زندگی زنان آسیب می‌زند، گلایه می‌کند. در نهایت، شاعر زندگی در چنین جامعه‌ای را به مرگ تشبیه می‌کند و به رسم‌های جاهلی اشاره می‌نماید.
دختران سخن که دارمشاندر نهان خانۀ دماغ بزور
هوش مصنوعی: من دخترانی را دارم که در پنهانیهای ذهنم وجود دارند و با قدرت حضورشان را احساس میکنم.
از طریق مثل به چشم خردنور بینائیست و دیدۀ کور
هوش مصنوعی: با استفاده از مثالها، خردمندان میتوانند بینش و درک روشنی پیدا کنند، در حالی که افرادی که نادان یا کور هستند، از این نور بیبهرهاند.
گر برمشان بنزد این مردمکه زنا اهلیند همچو ستور
هوش مصنوعی: اگر من این افراد را نزد این مردم ببرم، که همچون حیوانات اهلی هستند.
بر گشاده دهان بکینه چو مارتنگ بسته میان به حرص چو مور
هوش مصنوعی: اگر کسی در دل کینهای داشته باشد، مانند ماری است که دهانش را باز کرده و در تنگی گرفتار است. همچنین او مانند مورچی میباشد که به خاطر حرص خود، در تنگنا و سختی قرار دارد.
فیصل کارشان بروت و دماغحاصل الامرشان همه شر و شور
هوش مصنوعی: کار آنها به تصمیمگیری و قضاوت وابسته است و نتیجهی نهاییشان بیشتر به انواع مشکلات و تضادها منجر میشود.
دانک بر رسم جاهلیّتشانکرده باشم بزندگی در گور
هوش مصنوعی: بنابراین، به نظرم میرسد که با آداب و رسوم جاهلی گناه کردهام که اکنون به زندگی در گور دچار شدم.