شمارهٔ ۲۰۲ - وله ایضا
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به این نکته اشاره دارد که از او خواسته شده تا چیزی بگوید که نیازی به استغفار نداشته باشد. او به بیان مدح و غزل پرداخته، ولی به این نکته اعتراف می‌کند که ممکن است برخی از گفته‌هایش نادرست باشد. اما او تلاش کرده تا همه جملاتش حقیقت داشته باشند. شاعر می‌گوید که نه در زندگی دنیوی نباید شرمنده باشد و نه در آخرت باید حسابرسی شود.
گفته بودی مرا که چیزی گویکه نبایدت کرد استغفار
هوش مصنوعی: تو به من گفتی که چیزی بگو که حرام است طلب بخشش کردن آن.
هر چه گفتم من از مدیح و غزلبعضی از وی دروغ بد ناچار
هوش مصنوعی: هر چیزی که من در مورد تمجید و شعر گفتم، برخی از آنها به واقعیت نزدیک نیست و ناگزیر باید بگویم که دروغ هستند.
همچو تو اختیار از آن کردمتا همه راست باشدم گفتار
هوش مصنوعی: مثل تو تصمیم گرفتم که تمام گفتارهایم راست و درست باشد.
نه به دنیام برد باید شرمنه به عقبی در آیدم بشمار
هوش مصنوعی: نه به خاطر دنیایم باید خجالت بکشم و نه به خاطر آخرت، خودم را در حساب نمیآورم.