شمارهٔ ۲۴۹ - وله ایضا
هوش مصنوعی: شاعر در اینجا به بزرگ‌مردی که دارای ویژگی‌های برجسته اخلاقی است، اشاره می‌کند و بیان می‌کند که اگر بخواهد در مورد فضایل او بنویسد، با وجود نیکو بودن خود خط، باز هم نمی‌تواند به خوبی فضایل او را نقل کند. او از این می‌گوید که نوشتن در مورد این بزرگ‌مرد هرچند سخت است، اما از روی محبت و ارادت حاضر است هزاران بار برای او بنویسد، حتی اگر نوشتن او چندان نتیجه‌ای نداشته باشد. در این متن، تحسین و ارادت عمیق شاعر به شخصیت بزرگ و اخلاق نیکو مورد تأکید قرار گرفته است.
ای بزرگی که کرامند بود گر بمثلمدح اخلاق تو بر چشم خرد بنویسم
هوش مصنوعی: ای بزرگ‌مردی که ذات تو نیکو و شریف است، اگر بخواهم به اندازهای که شایستهی توست، دربارهی صفات نیکویت بنویسم، باید بر دیدهی خردم بنگاشته شود.
خطکی هست مرا گرچه چنان نیکو نیستکه بدان هر چه مرا رای بود بنویسم
هوش مصنوعی: من مدرکی دارم و هرچند که آن به اندازه تمام افکاری که دارم خوب نیست، اما باز هم میتوانم آن را بنویسم.
این چنین خط که تو از بهر رهی بنوشتینیست حاجت بدبیران تو، خود بنویسم
هوش مصنوعی: این چنینی که تو برای راهیابی نوشتهای، دیگر نیازی به بدخطی من نیست، خودم میتوانم بنویسم.
خط که بنویسی و ازوی نبود حاصل هیچمن بدین مفلسی از بهر تو صد بنویسم
هوش مصنوعی: اگر بنویسی و نتیجه‌ای در پی نداشته باشد، من از فقر و تنگدستی خود، به خاطر تو هزاران کلمه مینویسم.