شمارهٔ ۲۳۰ - وله ایضا
هوش مصنوعی: این بیت‌های شعر درباره‌ی تفکر و تأمل در مواردی است که عقل به تنهایی نمی‌تواند آنها را درک کند. شاعر به اندیشه‌اش می‌رسد و متوجه می‌شود که در مقام ستایش و ارزیابی عظمت شخصی بزرگ، مثل سیدالوزرا، ممکن است که عقل به تنهایی کافی نباشد. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که هر چیزی که در مقام خواجگی و بزرگی مطرح می‌شود، به عذری برای عقل نیاز دارد و عقل به تنهایی در این زمینه‌ها ناتوان است.
دی در اسباب سیّدالوزراکه قیاسش نداند الّا عقل
هوش مصنوعی: دی در کارهای سید وزرا، کسی نمی‌تواند او را با چیزی مقایسه کند جز انسانهای باهوش و با درک.
با خود اندر شدم به اندیشهتا برآورد سر بسودا عقل
هوش مصنوعی: در خود فرو رفتم و اندیشیدم تا بفهمم که عقل چه چیزی را به من میآورد.
چون همه یک بیک چنان دیدمکه پسندیده داشت آنرا عقل
هوش مصنوعی: وقتی که همه چیز را به طور یکجا مشاهده کردم، عقل آن را پسندید.
خواستم تا ستایشی کنمشدر سخن رفت فکرتم با عقل
هوش مصنوعی: خواستم او را در کلام ستایش کنم، اما فکرهایم به سمت عقل و منطق رفت.
گفتم این خواجۀ بدین عظمتکه شکوهش ببرد از ما عقل
هوش مصنوعی: گفتم این آقا با این بزرگی و شکوه که باعث می‌شود عقل از ما فرار کند، چطور کسی میتواند او را نادیده بگیرد؟
زانچه در خواجگی بکار ایدچه ندارد تمام؟ گفتا عقل
هوش مصنوعی: آنچه در مقام فرمانروایی به کار میآید، چرا کامل نیست؟ پاسخ این است که عقل.