شمارهٔ ۳۰۸ - ایضا له
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر خود را به عنوان منبع نور و شعر معرفی می‌کند. او از شدت احساسات درونی خود سخن می‌گوید و می‌خواهد تلخی‌ها را از دل بیرون کند. همچنین، به تأثیر کلماتش بر جهان اطرافش اشاره دارد و به خیال خود می‌گوید که مانند نوشیدنی خوشمزه‌ای در پیاله می‌ریزد.
منم آن چشمۀ خورشید گاه نظم سخنزشرم آتش طبعم غرق شود در خوی
هوش مصنوعی: من همان چشمهٔ خورشید هستم که وقتی شروع به نظم و سخن میکنم، از شرم آتش وجودم غرق میشوم.
ز دل برون کند آن تلخی که عادت اوستبیاد لفظ من ار در پیاله ریزی می
هوش مصنوعی: اگر آن تلخی که در دل دارم، به خاطر عادتش برطرف شود، میتوانم با یاد کلماتم، در پیاله نوشیدنی بریزم.