شمارهٔ ۲۶۷ - وله ایضا
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و قدرت کلام و سخن است. شاعر، امام عالم و قطب جهان جمال الدین را ستایش می‌کند و بر تأثیر عمیق کلمات او تأکید می‌کند. او می‌گوید که سخنانی که از قلم امام جاری می‌شود، همچون نور برای جهان معنی و معرفت هستند. شاعر با تعابیر زیبا به کیفیت و لطافت سخنان او اشاره می‌کند و احساسات خود را از شوق و بیم ناامیدی در بیان این سخنان نشان می‌دهد.
شاعر می‌گوید که فکر و عقل انسان در برابر کلام او عاجز است و این کلام به مانند شراب روح‌بخش است. او همچنین اشاره می‌کند که اگرچه سخنانش ممکن است ناقص باشد، اما عشق و احترام به امام و کلامش به او انگیزه می‌دهد که همچنان به نوشتن ادامه دهد. در نهایت، شاعر خواسته یا ناخواسته در مقابل عظمت مقام امام، خود را ناچیز می‌بیند و به انتظار پاسخ و توجه او نشسته است.
امام عالم و قطب جهان جمال الّدینکه شد ز خاطر تو منفجر زهاب سخن
هوش مصنوعی: امام، شخصیت بزرگ و مرکزی عالم زیبایی دین، وقتی از ذهنت بگذرد، مانند آب زلالی که از چشمهای فوران کند، سخن را به زیبایی و روشنی بیان می‌کند.
جهان معنی روشن شود چو بدرخشدز صبح صادق انفاست آفتاب سخن
هوش مصنوعی: زمانی که صبح صادق به وجود میآید و نور آفتاب حقیقت را روشن می‌کند، رازهای جهان نیز واضح و روشن خواهد شد.
خرد بلب گزد انگشت پیش خامۀ توهرانگهی که رود نکته یی ز باب سخن
هوش مصنوعی: اندیشه مانند پرندهای است که هنگامی که تو قلم را به دست میگیری و در مورد موضوعی صحبت میکنی، آن را میپرورانی. هر بار که نکتهای از کلامت به میان میآید، این پرنده به پرواز درمیآید.
ز آب تیرۀ کلکت که قلزمی دگرستهمی پدید شود گوهر خوشاب سخن
هوش مصنوعی: از آب تیرهی کنکرت که ویژگیاش متفاوت است، درخشش گوهر خوشبویی از سخن پدیدار می‌شود.
سر سخنها در چنبر خطت زانستکه هست خامۀ تو مالک الرّقب سخن
هوش مصنوعی: سرآغاز تمامی سخنان به خاطر زیبایی خط تو است که خط تو مانند صاحب اختیار سخن است.
بپای در فندش عقل از سر مستیچو ساقی قلمت در دهد شراب سخن
هوش مصنوعی: به پای کسی که در مستی به سر میبرد، عقل از سرش میافتد، مانند ساقی که با قلمش سخن را به مانند شراب به دیگران مینوشاند.
خرد بچشم تعجّی به سوی او نگردچو کلک تو کند از مشک تر نقاب سخن
هوش مصنوعی: چشم خرد به او نگاه نکند، چون وقتی قلم تو با عطر مشک، صحبت را آغاز کند.
سخن بکنه معالی تو چو می نرسدبخیره خیر چرا می دهم عذاب سخن؟
هوش مصنوعی: وقتی که کلام زیبای تو به من نمیرسد، چرا باید خودم را به زحمت بیندازم و از گفتن آزار ببینم؟
سخن چگونه فرستم بنزد تو که کندعطارد از سر کلک تو اجتذاب سخن؟
هوش مصنوعی: چطور میتوانم سخنانم را به تو برسانم وقتی که کلام تو آنقدر دلنشین و جذاب است که حتی عطارد (سیارهای که به سرعت حرکت می‌کند) هم به سمت آن جذب می‌شود؟
ز صد یکی نپسندد برای مدحت توخرد که پیشۀ او هست انتخاب سخن
هوش مصنوعی: از میان صد نفر، تنها یکی حاضر نیست برای ستایش تو عقلش را به کار گیرد، زیرا او خود را در سخن گفتن برگزیده میداند.
تری شعر من از غایت لطافت نیستکه بیشتر ز خوی خجلتست آب سخن
هوش مصنوعی: شعر من به خاطر لطافتی که دارد، خیلی نرم و زیبا نیست؛ بلکه بیشتر به دلیل شرمندگی و خجالت من از بیان احساساتم همچون آبی از دل سخن میچکد.
اسیر دهشت این حضرتست طبع رهینشان آن بتوان دید از اظطراب سخن
هوش مصنوعی: او که تحت تأثیر عمیق و هراس آن حضرت قرار دارد، نشانه آن را میتوان از اضطراب و تردید در سخنانش مشاهده کرد.
سخن به هیچ حساب ارچه در نمی آیدنه هر چه گفته شود باشد از حساب سخن
هوش مصنوعی: هر چه گفته می‌شود، لزوماً ارزشمند نیست و نمیتوان هر سخنی را بر اساس محاسبات یا منطق مورد بررسی قرار داد. بعضی از کلمات ممکن است فاقد معنا یا اعتبار باشند و نمیتوان به سادگی بر اساس آنها قضاوت کرد.
همی نیارم کآرم سخن بحضرت توولیک لطف تو میآورد مرا بسخن
هوش مصنوعی: من نمیتوانم به حضورت سخن بگویم، اما لطف و محبت تو باعث می‌شود که به حرف بیایم.
عروس خاطر من مهر کرد بر تو حلالکه استماع تو خود بس بود ثواب سخن
هوش مصنوعی: عشق و محبت من نسبت به تو آنقدر قوی است که شنیدن صدای تو خود به تنهایی پاداشی بزرگ است.
جواب شعر، قبول از تو چشم می دارمصدا بود که فرستد سخن جواب خن
هوش مصنوعی: من امیدوارم که جوابی که به شعرم میدهی شایسته باشد؛ امیدوارم صدایی داشته باشی که سخن من را پاسخ دهد.
درازتر زین با تو مرا سخنها بوداگر نه بیم ملالت شدی حجاب سخن
هوش مصنوعی: اگر نه اینکه نگران خستگی و دلزدگی تو بودم، حرفهای بیشتری برای گفتن با تو داشتم.