شمارهٔ ۱۸۶ - ایضا له
هوش مصنوعی: این شعر به تمجید و ستایش از مقام و قدرت یک پادشاه است. شاعر بیان می‌کند که وجود پادشاه برای او بسیار ارزشمند است و حتی با وجود مشکلات و تهدیدها، باید به او نگاه کرد. او از لطف‌هایی که پادشاه به مخالفانش می‌کند صحبت می‌کند و به نوعی خود را مخلص و وفادار به او معرفی می‌کند. در نهایت، شاعر نگرانی خود را از مشکلات و ناملایمات ابراز می‌دارد و اشاره می‌کند که در این دنیا، رسیدن به نعمت‌های کوچک نیز از دولت پادشاه است.
ز وجود عام تو ای شاه شرع حاصل مناگر نباشد بسیار اندکی باید
هوش مصنوعی: ای شاه دین، اگرچه من از وجود بیپایان تو چیزی ندارم، ولی باید بپذیری که همین مقدار اندکی که دارم بسیار ارزشمند است.
درین مقام که امروز جاه و دولت تستترا نظر بهمه عمرو و زیرکی باید
هوش مصنوعی: امروز که دارای مقام و قدرت هستی، باید به تمام عمر و هوش و ذکاوت خود توجه کنی.
مرا ز کوی عتابی که نیستش سروبنسوی قضای رضای تو میلکی باید
هوش مصنوعی: من از مسیر عتاب و سرزنش که در آن خبری از آرامش نیست، باید به سمت قضاء و رضایت تو حرکت کنم.
ز لطفها که ترا بر مخالفان خودستمرا که مخلصم آخر ز صد یکی باید
هوش مصنوعی: به خاطر لطف و محبتی که تو نسبت به دشمنان خود داری، حالا که من با تمام وجودم به تو وفادارم، باید در میان صد نفر به من برسی.
ز نکبتی که مبادا، چوبی نصیب نیمز دولتی که فزون باد، چیزکی باید
هوش مصنوعی: از بدبختی که نخواهیم، چیزی جز چوب و ضرر نصیبمان نمیشود. اما اگر خوشبختی و برکت بیشتری داشته باشیم، حداقل به مقدار کمی چیز خوب بدست میآوریم.