شمارهٔ ۲۷۸ - ایضا له
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از لحظه‌ای سخن می‌گوید که از خانه خارج شده و با جوانی مواجه می‌شود که به شدت از نظر ظاهری با او ارتباط برقرار می‌کند. این جوان با حرکتی خودجوش و بی‌محابا به او نزدیک می‌شود و در حین برخورد، احساس می‌کند که نه تنها از خود دفاع نمی‌کند بلکه به او محبتی نشان می‌دهد. این دگرگونی در احساسات و رفتار شاعر، نشان‌دهنده‌ی نوعی تعامل عمیق و انسانی است. در نهایت، این دوستی و ارتباط بین شاعر و جوان به حدی می‌رسد که شاعر به او عطا می‌دهد و این جوان به نشانه‌ی شادی و قدردانی زانوی شاعر را می‌بوسد.
برون رفتم از خانه دی نگهبانتهی بود از آیندگان کوی من
هوش مصنوعی: از خانه بیرون رفتم و دیدم نگهبان در دیوار مفقود است و کسی برای پیگیری کارهایم در کوی من نیست.
فرو رفته با خود به اندیشه ییجوانی درآمد ز پهلوی من
هوش مصنوعی: در دل خود غرق در افکار جوانی بودم که ناگهان به کنارم آمد.
گرانی به بالا دو چند اشتریهر انگشت او چون دوبازوی من
هوش مصنوعی: بها و ارزش او به اندازهای است که هر یک از انگشتانش مانند دو بازوی من به نظر می‌رسد.
حمایل زپولاد در گردنشچنان قطرۀ آب از جوی من
هوش مصنوعی: گردن او به نحوی از زره پوشیده شده است که شبیه قطری از آب است که از جوی سرازیر می‌شود.
بزد دست و پولاد روشن زبربرآهخت و آورد رخ سوی من
هوش مصنوعی: دستش را بلند کرد و شمشیر درخشانش را به سمت من گرفت و صورتش را به سویم چرخاند.
چو نزدیک شد بی محابا کشیدبرهنه بیکبار در روی من
هوش مصنوعی: هنگامی که نزدیک شد، به طور ناگهانی و بدون هیچ تردیدی، ناگهان بر روی من حمله کرد.
چو از پر دلی من نرفتم ز جاینه آژنگی آمد در ابروی من
هوش مصنوعی: وقتی که از سر شوق و عشق نتوانستم از جایی بروم، نشانهای از آن در ابروی من بروز کرد.
بر آهخت تیغ و بیازید دستیکی پاره بگرفت از موی من
هوش مصنوعی: چشم بر هم نگذارید و با تیزی تیغ خود به جنگ آمدهام، یکی از موهای من را محکم گرفت.
عطا دادم او را ز خود اندکیز شادی ببوسید زانوی من
هوش مصنوعی: من از روی محبت و شادی، اندکی از خودم به او بخشیدم و او از خوشحالی زانوی من را بوسید.