شمارهٔ ۲۳۲ - ایضا له
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از فرستادن یک قطعه نوشته و التماس خود به معشوق صحبت می‌کند. او می‌گوید که این التماس بی‌پاسخ ماند و احساس می‌کند که به جای محبوب، خود را قربانی کرده است. در نهایت، او به نعمت این قطعه اشاره می‌کند که باعث شده او به وضعیت گدا و نیازمند دچار شود، در حالی که محبوبش خود را بخیل نشان داده است.
قطعه ای نزد تو فرستادمالتماسی در آن حقیر و قلیل
هوش مصنوعی: بخشی از پیام را برایت ارسال کردم که در آن درخواست کمک کردهام، در حالی که از وضعیتی که دارم، احساس حقارت و کمبود میکنم.
التماسم نداشتی مبذولتا تو گشتی خفیف و بنده ثقیل
هوش مصنوعی: از تو خواهش نکردم که لطف و محبت کنی، اما تو به گونهای مسالمتآمیز و سبکبار به من نزدیک شدی و من همچنان در حالت سنگینی و دشواری باقی ماندم.
قطعه یی بس مبارکست الحقکه ازو من گدا شدم تو بخیل
هوش مصنوعی: این جمله به نوعی بیانگر این است که فردی به خاطر یک چیز خوشایند و با ارزش، به حالت فقر و نیازی رسیده است. در واقع، آن چیز باعث شده که او فقیر شود و در عین حال کسی که باعث این وضعیت شده، بخیل و خودش خواسته است.