شمارهٔ ۷۴ - ایضا له
هوش مصنوعی: این شعر به تمجید و ستایش از لطف و عنایت خداوند می‌پردازد. شاعر با استفاده از تعبیرات زیبا، به اهمیت نعمت‌های الهی و حضور پر意味 خداوند در زندگی اشاره می‌کند. او بر این باور است که با وجود تمام نعمت‌هایی که از خداوند دریافت کرده‌اند، همچنان به چیزهایی مانند آرد محتاج است تا زندگی روزمره‌یش را بچرخاند. در پایان، شاعر از خداوند می‌خواهد که او را در مسیر درست هدایت کند.
ای لطف تو در تن هنرجانوی لفظ تو بر سر فلک تاج
هوش مصنوعی: ای مهر تو در وجود هنرجوی من، کلام تو بر بالای آسمان مانند تاجی است.
از بهر قبول خویش کردهجان لطف تو در ضمیر ادراج
هوش مصنوعی: به خاطر پذیرش وجود خود، جان را در دل به لطف تو درآوردهام.
روشن ز حدیث تو خرد رادر شرح معمیّات منهاج
هوش مصنوعی: خرد و تفکر من از سخنان تو روشن شده و به بیان معماها و مسائل پیچیده کمک می‌کند.
هر شب تا روز فکرتم رابر بام معالی تو معراج
هوش مصنوعی: هر شب تا صبح به یاد تو هستم و فکر و خیال تو را در دل دارم.
طبعت به کمال قدرت خویشز اشکال عقیم کرده انتاج
هوش مصنوعی: طبیعت با قدرت کامل خود، از اشکال بیفایده و ناکارآمد تولید می‌کند.
برفست امروز و کودکانمهستند در آرزوی تتماج
هوش مصنوعی: امروز برف میبارد و فرزندانم به بازی و تفریح در برف فکر میکنند.
داریم ز نعمت تو هر چیزو اکنون هستم به آرد محتاج
هوش مصنوعی: ما از نعمت‌های تو بهرهمندیم، اما در حال حاضر به آرد نیاز دارم.
هر چند ز نعمت تو داریمبسیار سپید و زرد چون عاج
هوش مصنوعی: با وجود اینکه از نعمت تو بهرهمندیم و بسیار خوشبخت هستیم، اما به اندازهای که عاج سفید و زرد دارد، نمیتوانیم زیبایی و ارزش تو را درک کنیم.
لیکن تتماج از چنین آردکاچی باشد بوقت انضاج
هوش مصنوعی: اما وقتی که به خوبی پخته و آماده شود، خاصیت آن بیشتر نمایان میشود.
ابرام رهی بکش چنان گیرکوهست صفا و بدر و حجّاج
هوش مصنوعی: ای ابرام، مانند کوه استقامت کن و با اطمینان به راهت ادامه بده، همانطور که کوه ها استوار و محکم هستند.