شمارهٔ ۲۹۷ - وله ایضا
هوش مصنوعی: این شعر به عشق و محبت به خداوند و ویژگی‌های وی اشاره می‌کند. شاعر احساس عمیق خود را نسبت به خدا بیان می‌کند و به ماندگاری خدا در مقابل فانی بودن دنیا اشاره می‌کند. او بر این باور است که عشق واقعی به خداوند می‌تواند جان را به زندگی و نشاط برساند. همچنین، اشاره‌ای به سادگی و صداقت عاشق واقعی در مقایسه با شمع، که در عشق می‌سوزد و زنده می‌شود، دارد. در انتها، شاعر با یاد خداوند به همه خطاهای انسانی اشاره می‌کند و از رحمت خداوند سخن می‌گوید.
ای دل و جان بیاد تو زندههمه فانی تو حیّ پاینده
هوش مصنوعی: ای دل و جان، برای یاد تو زندهام و همه چیز دیگر فانی و زودگذر است، اما تو همیشه و پایدار باقی خواهی ماند.
ای ز نعت صفات لم یزلتفکر انسان سپر بیفکنده
هوش مصنوعی: ای تو که از صفتهای ابدی خداوند هستی، تفکر انسان به مانند سپری به کناری نهاده شده است.
اعتقادات اهل باطل رادست صنعت ز بیخ برکنده
هوش مصنوعی: اعتقادات کسانی که در باطل هستند، به طور کامل از اساس و بنیان خود برچیده شده است.
مهرت از هر دلی که سربرزدبدهد جان چو صبح در خنده
هوش مصنوعی: محبت تو از هر دل که بیرون بیاید، جان را به زندگی میآورد مانند صبح که با خندهاش آغاز می‌شود.
عاشق صادق تو چون شمعستکه ز گردن زدن شود زنده
هوش مصنوعی: عاشق واقعی تو مانند شمعی است که با سوختن خود، روشنایی و زندگی میبخشد.
به زبان نام تو چگونه بریم؟با چنین خاطر پراگنده
هوش مصنوعی: چطور میتوانیم نام تو را با زبانی بیان کنیم که اینقدر ذهنمان مشغول است؟
به خدایی خویش در گذرانهر خطایی که رفت بر بنده
هوش مصنوعی: به خداوندی خود، از هر اشتباهی که بر بنده گذشته بگذریم.