شمارهٔ ۲۷۲ - وله ایضا
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ستایش و توصیف محبوب خود می‌پردازد. او بیان می‌کند که عشق و محبت محبوبش همواره یار و مشوق اوست و هر چه از روح و طبع اوست، به شعرهایش افزوده می‌شود. شاعر احساس می‌کند که مديح و ستایش محبوبش نظیر گواهی صحیحی بر روی زبانش است و از هر بشارتی که بخواهد، محبوبش باعث رونق و اعتبار آثارش است. او همچنین به اهمیت حضور محبوب در زندگی‌اش اشاره می‌کند و از تب و تاب عشق و دلتنگی‌هایش سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر به امید و اتکای خود به محبوب اشاره کرده و می‌گوید که تا ابد به عشق او مستظهر است.
قدوۀ اهل مهانی ای که هستمهر تو همواره یار غار من
هوش مصنوعی: ای الگوی اهل محبت، تو همواره دوست و همدم من هستی.
مایه از طبع تو اندوزد همیچشم دریا طبع گوهر بار من
هوش مصنوعی: چشم دریا از طبع تو الهام میگیرد و مایه وجودم را از فطرت تو به دست میآورد.
مدح تو همچون شهادت می رودبر زبان خامة بیمار من
هوش مصنوعی: ستایش تو برای من مانند گواهی است که بر زبان قلم بیمارم جاری می‌شود.
باشمت تا آسمان منّت پذیرگر زمین گردد ترا رخسار من
هوش مصنوعی: اگر تو بپذیری که با من باشی، حتی اگر زمین هم شگفتانگیز شود، من همچنان از چهرهات قدردانی میکنم.
بارها بستست نوک کلک توعقد مروارید اندر بار من
هوش مصنوعی: بارها به زیبایی و درخشش انگشتانت که مانند دانههای مروارید است، غرق شدهام و تمام این زیباییها بر دوش من سنگینی می‌کند.
با کمال قوّت نظم سخنقاصرست از شکر تو افکار من
هوش مصنوعی: سخن من با تمام قدرتش نمیتواند شکر و محبت تو را به خوبی بیان کند. افکار من ناتوان از ابراز احساساتم در مقابل تو هستند.
هر کجا شعری فروشم بر کسیگاه دلّالی و گه سمسار من
هوش مصنوعی: هر جا که شعری را بفروشم، گاهی به عنوان دلال عمل میکنم و گاهی هم به عنوان سمسار.
مشتری شاگرد دکّان منستتا تو دادی رونق بازار من
هوش مصنوعی: مشتری من، که به دکانم میآید، به خاطر توست که به کارم رونق دادهای.
تیر گردون خاک بر سر می کندتا تو بودی راوی اشعار من
هوش مصنوعی: تیر زمان، گرد و غبار را بر سر مینشاند تا تو همچنان داستانهای من را روایت کنی.
در جهانت جز غم من غم مبادای بتحقیق از کرم غمخوار من
هوش مصنوعی: در دنیایت غیر از غم من غمی نباشد، ای کسی که به درستی از لطف و محبت خود، غمخوار من هستی.
خود بجز تیمارکی من خوردمیگر نخوردی لطف تو تیمار من؟
هوش مصنوعی: من جز درد و رنج خودم، چیزی نمیخورم؛ اگر تو به من لطف نمیکردی، آیا میتوانستم به این حال و روز دچار شوم؟
ور نباشد پای لطفت در میانسر به چیزی در نیارد کار من
هوش مصنوعی: اگر پای لطفت در کار نباشد، من به هیچ چیز دیگری اهمیت نخواهم داد.
با خیالت دوش تا وقت سحرگفت صد بار این دل افکار من
هوش مصنوعی: شب گذشته تا سپیدهدم با یاد تو، بارها و بارها دل من از فکرها پر بود.
ای شفای دردمندان یاد توچونی از درد سر بسیار من
هوش مصنوعی: ای پرستار و مایهی تسکین دردهای بیماران، یاد تو چگونه میتواند از دردهای فراوان من بکاهد؟
پای مردی دیگرم دانی که کیستخود به خود تمهید کن اعذار من
هوش مصنوعی: این شعر به دشواری و احساس ناامیدی اشاره دارد. شاعر از کسی میخواهد که به خود فکر کند و به مشکلات او توجه نماید. در واقع، شاعر به نوعی می‌گوید که اگر در زندگی به دیگران کمک کنیم و به مشکلاتشان برسیم، شاید بتوانیم از گرفتاریهای خود نیز رهایی یابیم.
من به اقبال تو بس مستظهرمتا قیامت باد استظهار من
هوش مصنوعی: من به خوشبختی و شانس تو بسیار اعتماد دارم، تا زمانی که زندگی ادامه دارد به این اعتماد پایبند خواهم بود.