شمارهٔ ۱۳۱ - ایضاً له - کمال‌الدین اسماعیل

ای سروری که زیبد ، کز نعل مرکب تودر دست و پای دولت، خلخال و پاره باشد

خورشید چرخ پیما ، با آن شکوه و هیبتدر موکب جلالت ، خود یک سواره باشد

در معرضی که خشمت ، آهخت تیغ کینهزوبین تیر آرش ، یک گوشت خواره باشد

در چشم عقل خصمت ، هم شوکتی نداردچون گل بزیر دامنش ، ار صد کناره باشد

پیراهنی که شاید، بالای همّتت راماه نوش بود زه ، مهرش قواره باشد

دانی که این دعاگو ، با احتیاج مفرطار لجّۀ مطامع ، چون برکناره باشد

از نوک خار سوزن ، هم عاریت نخواهدچون گل لباس عیشش، گر پاره پاره باشد

با این همه معانی ، کز بام چرخ ازرقبر دختران طبعم ، اختر نظاره باشد

هر تیر نکته کان جست ، از شست خاطر منبر هفت عضو اقلیم ، آنرا گذاره باشد

گرفی المثل چوسفره ، از نان کنم شکم پراز احتشام طبعم ، با گوشواره باشد

مپسند کز تو باشم ، من در جوال عشوهاز تو دگر کسانرا ، زر در غواره باشد

این بارکش دل من ، کز آهنست گوییتا چند از جنابت ، دروا چو ناره باشد

گر تربیت نیاید ، چون من کسی زجودتاز لطف بنده پرور ، خود کس چکاره باشد

عمری بوعده بودم ، فرجام نا امیدیتاریخ خاطر من ، باری دوباره باشد

نه هیچ بوی جاهی ، نه هیچ رنگ مالیمحرومیی بدینسان ، بس آشکاره باشد

زین لفظهای شیرین ، وین نکته های موزونکز وی چو موم گردد ، گر سنگ خاره باشد

بسیار عرضه کردم ، یک جو نگردد سودمکس را درین چه تاوان؟ این از ستاره باشد

ترک صداع کردم ، خاموش گشتم آریحرمان چو غالب آمد ، آنرا چه چاره باشد؟