شمارهٔ ۱۳۰ - وله ایضا
هوش مصنوعی: این متن به موضوع تقدیر و سرنوشت اشاره دارد و بر این نکته تأکید می‌کند که حتی اگر فرصتی برای پیشرفت یا موفقیت وجود داشته باشد، ممکن است به دلیل شرایط و طالع فرد، برای او میسر نشود. شاعر همچنین تأکید می‌کند که کسی در این شهر وجود ندارد که از توقیع (نامه) عالی خبر نداشته باشد و در پایان به نعمت‌های الهی اشاره می‌شود، که ممکن است به صورت نمادین شکم خالی برخی افراد را پر کند. به طور کلی، این شعر به تعامل بین اراده فرد و مقدرات الهی می‌پردازد.
توقّف چون بود در آنچه صاحببنوک کلک خود فرموده باشد
هوش مصنوعی: توقف در آنچه که خالق قلم خودش گفته است چگونه ممکن است؟
همانا در نیارد بست گردوندری کاقبال تو بگشوده باشد
هوش مصنوعی: هیچ دری در عالم وجود ندارد که بخواهد بر روی تو بسته شود، اگر سرنوشت و شانس تو آن را برایت گشوده باشد.
ولیک از روی طالع کارمن خودمیسّر بی جگر کم بوده باشد
هوش مصنوعی: اما به خاطر سرنوشت من، ممکن است که کارهایم بدون تلاش و زحمت به پیش نرود.
رهی کو خرمن انفاس خود رابه کیل مدحتت پیموده باشد
هوش مصنوعی: کسی که در مسیر ستایش تو، تلاش و نفسهای خود را به اندازه و دقت اندازهگیری کرده باشد.
پس از توقیع عالی کاندرین شهرنباشد کس که آن نشنوده باشد
هوش مصنوعی: هیچکس در این شهر نیست که صدای آن نامهی با ارزش را نشنیده باشد.
سزد کز نعمتت چون گرگ یوسفشکم خالی ،خالی آلوده باشد
هوش مصنوعی: باید برای نعمت‌های تو شکرگذار باشم، چرا که در برابر آنها مانند گرگی هستم که از یوسف شکم گرسنهای دارد و دایماً در جستجوی خوراک است.