شمارهٔ ۱۱۱ - وله ایضا
هوش مصنوعی: این شعر به بیان زیبایی و بزرگی دست و همت یک سخاوت‌مند می‌پردازد. شاعر به توصیف روشنی و تأثیرگذاری دست این فرد می‌پردازد که مانند آتش درخشان و اثری شگفت‌انگیز بر زمین و دنیای اطرافش دارد. او به حیرت خود از این وضعیت اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که دست این دلسوخته، مانند دریایی می‌باشد که می‌تواند گنجینه‌های گرانبها را بیرون آورد. در نهایت، شاعر به معنای عمیق و خوبی که در دل او جرقه می‌زند، اشاره کرده و این احساس را نتیجه‌ی تأثیر دست و همت آن فرد می‌داند.
ای سخا پیشه یی کامید مراسوی بخت تو رهنمون آورد
هوش مصنوعی: ای شخص بخشنده، تو مرا به سوی خوشبختی راهنمایی کردی و مرا از نعمتهای خود بهرهمند ساختی.
پرتو همّت تو چون آتشرخ بدین چرخ آبگون آورد
هوش مصنوعی: نور اراده و تلاش تو همچون آتش، این آسمان آبی را روشن و پر جنب و جوش کرده است.
چون بدیدم که نشتر از ره فصداز تن نازنینت خون آورد
هوش مصنوعی: وقتی دیدم که با تیغ جراحی، خون از بدن عزیزت جاری میشود، احساس عمیق درد و اندوهی در من شکل گرفت.
عجب آمد مرا از ین حالتهر زمان حیرتم فزون آورد
هوش مصنوعی: برایم عجیب است که در این وضعیت هر بار بیشتر شگفتزده میشوم.
گفتم این دست بحر بود،چراهمچو کان لعل از درون آورد؟
هوش مصنوعی: گفتم که این دست مانند دریا است، پس چرا مانند کانی از سنگ قیمتی، این همه زیبایی را از درون خود بیرون نمیآورد؟
دست سرو، ارغوان شکوفه کند؟یاسمین بار لاله چون آورد؟
هوش مصنوعی: اگر درخت سرو شکوفهای مانند ارغوان بدهد، آیا یاسمن هم لاله را به بار میآورد؟
شفق از افتاب طالع شد ؟فلک این رسم نو کنون آورد؟
هوش مصنوعی: آیا وقوع شفق، نتیجه طلوع آفتاب است؟ آیا آسمان این تازگی را به تازگی به وجود آورده است؟
آخر الامر معنیی بس خوبدر دلم عقل رهنمون آورد
هوش مصنوعی: در نهایت، تفکری عالی و زیبا در دل من شکل گرفت که عقل به من راهنمایی کرد.
دست تو بر مثال دریاییستکه دو صد بحر را زبون آورد
هوش مصنوعی: دست تو مانند دریایی است که دوصد دریا را به تسخیر خود درمیآورد.
همچو غوّاص سر بدو در بردشاخ مرجان ازو برون آورد
هوش مصنوعی: مانند یک غواص، سر خود را در آب برداشت و تکهای از مرجان را از آن بیرون آورد.