شمارهٔ ۱۶۰ - وله ایضا
هوش مصنوعی: این متن درباره‌ی اخلاقیات و رفتارهای انسانی سخن می‌گوید. نویسنده به انتقاد از کسانی می‌پردازد که خود را از مشکلات و رنج‌های مردم جدا می‌دانند و تنها به آسایش خود می‌اندیشند. او تاکید می‌کند که این افراد از شنیدن درد و رنج دیگران فرار می‌کنند و هیچ کمکی به آنان نمی‌کنند. همچنین، به این نکته اشاره می‌کند که گذر زمان و تغییرات زندگی بر روی این رفتارها تاثیر می‌گذارد. در نهایت، نویسنده توصیه می‌کند که باید از کارهای بد دوری کرد و به نیکویی و نام نیک افزوده شود.
بزگوارا این خواجگی همه آنستکه روی از پس پرده به خلق ننمایند
هوش مصنوعی: عزیزم، بزرگی و والایی واقعی در این است که انسان به دیگران اجازه ندهد هویت او فقط به ظاهر و نمایشی که از خود دارد وابسته باشد.
برون پرده ضعیفان و ناتوانان رابه دست رنج سپارند و خود بیاسایند
هوش مصنوعی: بیرون از دایرهی توانمندیهای ضعیفان و ناتوانان، کارها را به دست زحمتکشان بسپارید و خودتان در آرامش و آسایش باشید.
حدیث خسته دلان را بگوش ره ندهندوگرچه خون جگرها زدیده پالایند
هوش مصنوعی: نباید داستانهای دل شکستگان را به کسی منتقل کرد، حتی اگر خون دلها موجب پاکی و روشنی نظرشان شده باشد.
نه گاه راحت درمان دردمند کنندنه روز شادی بر غمگنان ببخشایند
هوش مصنوعی: نه همیشه درد را با راحتی درمان می‌کنند و نه در روزهای شاد، به دلهای غمگین سرور میبخشند.
ببین که چند برفتند تا تو آمده ییقیاس کن که پس از رفتن تو چند آیند
هوش مصنوعی: نگاه کن که چند نفر قبل از تو رفتهاند، حالا فکر کن بعد از رفتن تو چند نفر خواهند آمد.
چو اینچنین بود اولیتر آنچنان باشدکه آن کنند که شان خاص و عام بستایند
هوش مصنوعی: اگر چنین باشد، پس همانی خواهد بود که انجام دهند و آنچه را که خاص و عام ستایش می‌کنند، به انجام برسانند.
بدی چو آمد بدنام از آن بپرهیزندچو نام نیکو در نیکوی بیفزایند
هوش مصنوعی: وقتی بدی به وجود میآید، همه از آن دوری می‌کنند، در حالی که با افزایش خوبی و نیکی، نام نیک و محبوبیت فرد نیز بیشتر خواهد شد.
چو روزگار بخواهد ربود ایشان رابنقد خود را از روزگار بربایند
هوش مصنوعی: زمانی که سرنوشت بخواهد، باید اوضاع و احوال را از دست بدهند و به جای آن، چیزی را که دارا هستند از زندگی بربایند.