شمارهٔ ۴۷ - وله ایضا
هوش مصنوعی: این شعر به نقد افرادی می‌پردازد که به دنبال مشروبات الکلی و لذت‌های دنیوی هستند و در عوض ارزش‌های اخلاقی را فراموش می‌کنند. شاعر همچنین به کسانی اشاره می‌کند که برای جلب توجه و ثروت، خود را به زینت‌های ظاهری می‌آرایند، در حالی که در واقعیت در بند شکم و هوس‌های دنیوی اسیر هستند. در نهایت، شعر تأکید می‌کند که چنین افرادی به نوعی از شکر و خوشی روحی بی‌بهره‌اند.
هر جا سبکی حرام خواریستباشه چو پیاله باده نوشست
هوش مصنوعی: در هر مکانی که سبک زندگی ناپسند و بدی وجود داشته باشد، مانند وقتی که آدمی در حال نوشیدن شراب است.
می گیرد عقد زر برانگشتهر کو چو شمامه زرد گوشست
هوش مصنوعی: هر کس که مانند گل زرد خوشاندام و زیبا باشد، میتواند انگشتری از طلا بر دستانش داشته باشد.
در بند، شکم تهیست آن کسکز طبع چونی شکر فروشست
هوش مصنوعی: آدمی که با طبیعت خود صداقت دارد و از خواستههای واقعیاش پیروی می‌کند، هرگز در تنگنا و فقر نخواهد بود.