شمارهٔ ۲ - وله ایضا
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ستایش خداوند می‌پردازد و با تواضع به محبت و رحمت او اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که دلش در سایه مهر خداوند نرم و لطیف شده و نسبت به نعمت‌های بی‌شماری که از سوی خداوند به او رسیده، آگاه است. شاعر تأکید می‌کند که از انعامات خداوند چیزی برای خود نمی‌بیند و فقط به رسم و عادت‌های الهی اشاره می‌کند. به‌طور کلی، این شعر بیانگر عشق و شکرگزاری شاعر نسبت به خداوند است.
ای خداوند من و مخدوم مندر ثنای تو سخن محکوم من
هوش مصنوعی: ای خدای من و سرور من، در ستایش تو سخنان من به زنجیر افتاده است.
جاودان در زیر مهر مهر تونرم باشد این دل چون موم من
هوش مصنوعی: دل من همیشه در سایه محبت تو نرم و لطیف است، مانند موم که همیشه حالت پذیر است.
روز بخشش گوهر منثور توبی عدد چون گوهر منظوم من
هوش مصنوعی: در روز بخشش، نگین بینظیر تو به اندازهی بیپایان مانند نگین خودم خواهد بود.
با چنین رسم کرم کز بخششتمی شود از دیگران معلوم من
هوش مصنوعی: وقتی با این نوع مهربانی و بزرگواری تو، بخششات به دیگران مشخص میشود، من نیز از آن بهرهمند میشوم.
راستی را بر تو از انعامهاهیچ باقی نیست جز مرسوم من
هوش مصنوعی: واقعیت این است که هیچ چیز از پاداشها و نعمتها برای تو باقی نمانده، جز آنچه که به طور معمول انتظار میرود.