شمارهٔ ۸۶۳
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس گم‌گشتگی و عشق شاعر است. شاعر به طرف مقابل خود می‌گوید که تو حال من را نمی‌دانی و نمی‌دانی که عشق چطور مرا دگرگون کرده است. او از طرف مقابل می‌خواهد که رویش را از او نگرداند و بابت این که روزگار به او اجازه داده دوباره به او نگاه کند، شکرگزاری می‌کند.
آگاه ز حال من سر گشته نییکز عشق چو من زیرو زبر گشته نیی
هوش مصنوعی: تو که از حال من باخبری، نمی‌دانی که من از عشق چقدر دگرگون و پریشان شدهام.
آن روی چو روز را مگردان از منشکرانۀ آنکه روز برگشته نیی
هوش مصنوعی: چهرهات را مانند روز از من دور مکن، چون نور خورشید را سپاس میگویم که روز به من بازگشته است.