شمارهٔ ۷ - در راه کردستان
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف شخصیت حشمت‌الملک می‌پردازد که سخنانش شیرین و پر از جذابیت است. شاعر به تنگی روزها و شب‌ها در کنار او اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که صدای قلیان او به گونه‌ای است که نمی‌تواند آرامش یابد. همچنین به بی‌نظمی و بی‌پروایی در حرف زدن او اشاره می‌کند و می‌گوید حتی وقتی هم سکوت کند، کلامش خارج از کنترل است.
شاعر به سفر طولانی از تهران به کردستان اشاره می‌کند و از وضعیت ناپسند و آلودگی مکان‌هایی که در آن قرار دارد، گلایه‌مند است. او آرزو می‌کند کاش وسایل نقلیه سریع‌تری مانند کالسکه یا قطار وجود داشت تا از این وضعیت رهایی یابند.
حشمت الملک آن که عنوانشپیش من اینکه خواندمی خانش
هوش مصنوعی: حشمت الملک، کسی است که نام او برای من مهم است و به خاطر اینکه او را خواندهام، به او احترام میگذارم.
روز از صحبتش به تنگم و شبعاجز از قل قل قلیانش
هوش مصنوعی: روزها از سخنان او خستهام و شب‌ها از صدای قلقل قلیان او ناتوانم.
مزه حرف بی رویه زدنشیره کرده است زیر دندانش
هوش مصنوعی: حرف زدن بیمورد و بیفایده، طعم شیرینی دارد که او را به خود مشغول کرده است.
گاه خواهد کند سکوت ولیکچانه خارج بود ز فرمانش
هوش مصنوعی: گاهی ممکن است که او سکوت کند، اما دهانش از کنترلش خارج است و نمی‌تواند جلوی حرف زدنش را بگیرد.
راه طهران الی به کردستاناین چه خواهی ز یزد و کرمانش
هوش مصنوعی: این جمله به سفر از تهران به کردستان اشاره دارد و نشان می‌دهد که این مسیر، ارتباطی ندارد به شهرهای یزد و کرمان. به عبارتی، سفر به کردستان مستقل از دیگر شهرهاست و اهمیت آن در خود مسیر نهفته است.
غرقه در قلزم کثافت راکی کند پاک آب بارانش
هوش مصنوعی: آبی که از باران میآید، نمی‌تواند کسی را که در گنداب فرو رفته، پاک کند.
کاش کالسکه راه آهن بودکه بمردیم در بیابانش
هوش مصنوعی: ای کاش وسیلهای مانند کالسکه راهآهن وجود داشت تا ما که در بیابان ماندهایم، راحتتر و سریعتر به مقصد برسیم.