دردریات (مطایبه‌ها)

نشسته بودم دوش از درم درآمد یار

چنین گفت رندی به تیمورتاش:

جان از غم دوست رستنی نیست

بار آورندهٔ شَجَرِ بی‌ثمر پدر

رفت شخصی تا که بتْراشد سرش

ای تو چو هوشنگ، هوشیار علی‌جان

حشمت الملک آن که عنوانش

غزل «فلفلحلحح» همان غزلی ست که به جهت حضرت آیة الله کردستانی از بین را...

ازین سپس من و کنجی و دلبری چون حور

نامهٔ من برت از کان شفا می‌آید