شمارهٔ ۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از لذت‌های زندگی و معاشرت با دوستان و محبوب صحبت می‌کند. او از گفتگوهای بی‌معنی با دیگران خسته شده و تنها خواهان بودن با یکدیگر و نوشیدن شراب است. در اینجا، محوریت قرار دادن عشق و لذت‌های دنیوی به جای موعظه‌های مذهبی را نشان می‌دهد و به واعظ می‌گوید که به کار خود برسد و از این خوشگذرانی‌ها لذت ببرند.
ازین سپس من و کنجی و دلبری چون حوردگر بس است مرا صحبت هپور و چپور
هوش مصنوعی: از این به بعد، من و کنجی و دلبری مانند حوری کافی است، دیگر صحبت با هپور و چپور برایم معنی ندارد.
تو باشی و من و من باشم و تو شیشه میکمانچه باشد و نی تار و تنبک و تنبور
هوش مصنوعی: در اینجا اشاره به حالتی است که دو نفر در کنار هم هستند و با همدیگر دوست و صمیمیاند. وجود آنها به تنهایی کافی است و در کنار هم میتوانند به موسیقی و شادی بپردازند. وسایل موسیقی مانند کمانچه، نی، تار، تنبک و تنبور نمادی از لحظات شاد و دلپذیر است که در کنار هم تجربه میکنند.
به می مصالحه کردیم چشمه کوثربرو به کار خود ای واعظ تفنن جور!
هوش مصنوعی: ما در نوشیدن شراب با هم کنار آمدیم، ای واعظ، برو سراغ کار خودت و از تلخیها و سختیها فاصله بگیر!