شمارهٔ ۱۱ - یکی دیگر از نامه‌های عارف به علی بیرنگ
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق و دردهای دل شاعر اشاره دارد. او به عدم توانایی دل در رها شدن از عشق و دردهای ناشی از آن پرداخته است. شاعر به این نکته تاکید می‌کند که دل همچنان به عشق و خاطرات گذشته چنگ می‌زند و نمی‌تواند از آن‌ها فاصله بگیرد. همچنین، به ناپایداری زندگی و شکست‌های عاطفی اشاره می‌کند که در نهایت، دل را از پیوستگی و خوشحالی دور می‌کند. در اینجا، شاعر از اینکه دلش را به افرادی با اخلاق پایین بدهد نیز هشدار می‌دهد، چرا که محبت واقعی در دل‌های پاک و بافضیلت نهفته است.
دل ز می دست برنمی‌دارددست تا هست برنمی‌دارد
هوش مصنوعی: دل از می جدا نمیشود و تا وقتی که می در دست است، دست نخواهد کشید.
صبح شد باز از گریبانمزندگی دست برنمی‌دارد
هوش مصنوعی: صبح که میشود، زندگی دوباره به صورت مداوم و بیوقفه از من جدا نمیشود و همچنان درگیر من است.
خون دل ریخت چشم مستش و اینقتل خون بست برنمی‌دارد
هوش مصنوعی: چشم مست او سبب شد که دل من به درد بیفتد و این درد به شدت جاری شده و نمیتوانم آن را از یاد ببرم.
هیچکس هیچ چیز غیر از دلچون که بشکست برنمی‌دارد
هوش مصنوعی: هیچکس هیچ چیزی جز دل را که شکسته شده، دوباره برنمی‌دارد.
طُرّهٔ شبروَش به طرارییار و همدست برنمی‌دارد
هوش مصنوعی: موهای شب مانند زلف یار و همراهش را نمیچرخاند و از آن‌ها دور نمیشود.
آنچنان دل شکسته شد که دگرهیچ پیوست برنمی‌دارد
هوش مصنوعی: دل آنقدر آزرده و شکسته شده است که دیگر نمی‌تواند هیچ پیوندی را تحمل کند.
مفت دادم اجارهٔ دل و اینخانه در بست برنمی‌دارد
هوش مصنوعی: من به رایگان قلبم را به تو سپردم و این خانه هرگز نمی‌تواند مرا ترک کند.
عارفا دل مده به رذل که مهرفطرت پست برنمی‌دارد
هوش مصنوعی: دل خود را به انسانهای پست و رذل ندهید، زیرا عشق و مهر اصلی و فطری نمی‌تواند از آن‌ها سرچشمه بگیرد.