شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به ستایش و دعا به خدا پرداخته و به عظمت و نعمت‌های او اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که اگر ادب وجود نداشته باشد، حکم ادیب (خدا) نادیده گرفته می‌شود. همچنین، او زیبایی و نشاط بهشت را با حال و روز خود که از دنیا دور افتاده توصیف می‌کند. در انتها، شاعر از دشواری‌هایی که در زندگی دارد سخن می‌گوید و به حالت‌های صوفیانه اشاره می‌کند که نشان‌دهنده تفکری عمیق و مدّ نظر داشتن مرگ و تقدیر است.
خدایگانا شاگرد رای توست قضاادب نباشد اگر بگذرد ز حکم ادیب
هوش مصنوعی: خداوند، شاگرد نظر و رأی توست و اگر قضا و قدر رعایت ادب را نکند، باز هم از فرمان معلم خارج نخواهد شد.
ز چوب منبر خشک از نشاط گل بدمدنسیم نام تو چون بگذرد به لفظ خطیب
هوش مصنوعی: درخت منبر که خشک و بیحالت است، وقتی نسیم نام تو میوزد، شاداب و باطراوت می‌شود، درست مانند زمانی که خطیب نام تو را به زبان میآورد.
نه قطره ماند به دریا نه ذره ماند به دشتکه از فواید انعام تو نیافت نصیب
هوش مصنوعی: هیچ قطرهای در دریا و هیچ ذرهای در دشت باقی نمانده، زیرا از نعمت‌های تو چیزی نصیب آنها نشده است.
مرا به دولت تو آنکه نسبتی ست از پی آنکتو در زمانه غریبی و من زخانه غریب
هوش مصنوعی: من میگویم که به خاطر حالتی که تو داری و به دلیل اینکه در زمانهای ناآشنا زندگی میکنی، و من نیز از خانوادهای ناآشنا آمدهام، به من توجه کن.
ز فرّ بزم تو دی بود در نعیم بهشتز دست حادثه امروز چون کشد تعذیب
هوش مصنوعی: از زیبایی و جلال بزم تو، دیوانگی در بهشت وجود داشت. اما امروزه، حادثهای پیش آمده که روح را زجر میدهد.
مرا بدین مثلی صوفیانه یاد آمداگر به خرده نگیرند مرگ یا ترتیب
هوش مصنوعی: به یادم آمد که اگر بخواهند مرگ یا نظم را به شکل جزئی مورد نقد قرار دهند، باید به این موضوع به طور عمیقتر و فلسفیتر نگاه کنند.